AkaMi

Short Fiction   : RAIN

PART :  I  like the RAIN.

YAMAP *YUYA

BY AkaMI  For SomeONE

เสียงฝนที่ตกดังกระทบพื้น ดังผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง  ถึงฝนจะไม่ได้ตกแรงแต่กลับตกเพียงปรอยๆ ตลอดเวลา ทั้งวันเกือบจะทุกวันในช่วงนี้ร่างสูงโปร่งมองมันผ่านกระจกบานใส ที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ภายนอกมากมาย

“น่าเบื่อ”เสียงบ่นจากริมฝีปากอิ่มหลุดออกมา ไม่เคยชอบซักครั้งที่ฝนตก จะออกไปไหนก็ไม่ได้แล้วตกแบบนี้สู้ตกลงมาทีเดียวหนักๆไม่ดีกว่าหรอ

“TRU TRU TRU “เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กดังแผดไปทั่วห้องทำให้ต้องไปรับ “มีอะไร”ยามะพีกรอกเสียงไปตามสายโทรศัพท์

 -ไปเที่ยวกันยามะพี-เสียงใสของยูยะชักชวนให้ไปข้างนอก

“ชั้นไม่ชอบฝน”

-แต่ชั้นชอบ..ไปนะ—เสียงฝนจากสายที่ได้ยินชัดเจนมา รู้ว่าอีกฝ่ายต้องไม่ได้อยู่ในที่กำบังมิดชิดแน่

“อยู่ไหน...อย่าออกมาเล่นฝน”-ผมอยู่หน้าบ้านยามะพีฮะ-ยามะพีก้าวขายาวๆไปที่หน้าต่าง จริงๆด้วยเจ้าตัวเล็กยืนอยู่ที่หน้าบ้านเค้า ใต้ร่มใสๆที่ดูอ่อนแอ

“ชั้นจะไปเปิดประตู”ยามะพีตัดสายไปแล้วเดินไปเปิดประตูที่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว“ฝนตกยังจะมาอีก”ยามะพีดุเข้าให้แต่ยูยะไม่กลัวเท่าไหร่หรอก แต่ก็มีบ้างครั้งนะที่กลัวบ้าง

“ผมชอบฝนหนิฮะ”มือน้อยเก็บร่มลงไปในที่วางร่มหน้าประตูเพื่อไม่ใช้หยดลงพื้นพรม

“จะชอบอะไรนักหนา..น่าเบื่อจะตายออกไปไหนก็ไม่ได้”

“ก็ผมชอบ”ยูยะก็ยังคงยืนยันคำเดิม แล้วยิ้มให้ยามะพีจนตาปิดด้วย

“ช่างเถอะมานั่งนี่”ยามะพีตบที่นั่งข้างๆให้ร่างบางมานั่งก่อนที่จะคว้าเอวบางไปกอดโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ได้ว่าอะไร

“อยากไปเที่ยวฮะ...ยามะพีพาผมไปนะฮะ”ใบหนากลมซุกลงไปกับอกกว้าง“ฝนตก”มือหนาลูกผมนิ่มเบาๆ ถึงจะแค่เบาๆแต่ก็ไม่อยากออกไปหนิ

“ก็ฝนตกไงฮะดีจะตาย..ไปนะฮะ”อ้อนแค่นี้ไม่ได้ มือเล็กเลยโอบไปที่เอวหนาด้วย

“อย่าดื้อ”ถ้าฝนไม่ตกมีหรอที่ยามะพีจะยอมขัดใจ

“ผมไม่ได้ดื้อ”ยูยะเดินหนี แค่นี้ให้ไม่ได้หรอไง

“วันหลังสัญญาว่าจะพาไป...วันที่ฝนไม่ตก”โดนงอนซะแล้วสิเนี่ย

“ไม่ฮะ...ต้องวันนี้...แค่ร้านสะดวกซื้อที่หน้าสถานีก็ได้ฮะ”

“ยูยะ..บอกว่าไม่ไง!!!”ยามะพีตะคอกไปอย่างลืมตัว มันน่ารำคาญเค้าไม่ชอบ

“ไม่พาไป...ผมจะไปคนเดียว”มือเล็กผลักอกร้างสูงให้ออกห่างแล้วเดินออกไปจากบ้านโดยที่ลืมร่มที่ตัวเองเสียบเอาไว้ด้วย ร่างสูงเองก็ไม่ได้สังเกต

“ดื้อ!!!”ยามะพีพูดอย่างหัวเสียนั่งลงไปที่เดิมไม่สนใจเด็กดื้อเดี๋ยวก็กลับมาเองล่ะ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

“TRU TRU TRU “

“ครับคุณแม่”ยามะพีรับโทรศัพท์จากแม่ของคนรัก

--ยามะพีคุง...ยูยะอยู่มั้ยจ้ะ...แม่ติดต่อไม่ได้เลย—ทางฝ่ายนั้นคาดว่าน่าจะอยู๋กับร่างสูง

“เค้าออกไปตั้งแต่เมื่อบ่ายแล้วยังไม่ถึงบ้านอีกหรอครับ”

--ยังเลย..หายไปไหนนะเด็กคนนี้—ทางฝ่ายนั้นเริ่มร้อนใจมากขึ้น

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับเดี๋ยวผมจะตามหาเองแล้วจะโทรไปรายงานนะครับ”

--แม่ฝากด้วยนะ—เสียงบอก อย่างอ่อนใจ ก่อนที่จะวางลง

“ไปไหนนะ”ยามะพีกดโทรหาร่างบาง แต่ก็ปิดเครื่องจริงๆด้วย

ถ้าเมื่อกี้ออกไปด้วยคงไม่เกิดเรื่องอะไรอย่างนี้ยามะพี

หยิบของส่วนตัวเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปใส่รองเท้า สังเกตเห็นร่มใสนั่นของยูยะมันยังอยู่ที่เดิมตั้งแต่เจ้าตัวมาถึง  ตาคมมองออกไปข้างนอกฝนยังตกอยู่เลย ไม่มีท่าว่าจะหยุดด้วยนี่มันก็หลายชั่วโมงแล้วไม่รู้ว่าป่านนี้

ไปอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ไม่เปียกไปทั้งตัวแล้วหรือไงร่างสูงออกจากบ้าน ตามหาอย่างร้อนใจ ไม่รู้จะไปเป็นอะไรที่ไหนหรือเปล่า

ทั้งห้าง ทั้งร้านอาหาร ทั้งร้านเค้ก ร้านกาแฟ ร้านไอติม ที่ร่างบางชอบไปยามะพีไม่ปล่อยให้ผ่านไปซักร้านตามหาทุกที่ที่พอจะคิดได้

จากร่มที่กางกันฝนยามะพีกลับคิดว่ามันเป็นอะไรที่น่ารำคาญที่สุดเลย เก็บมันหุบเอาไว้แล้ววิ่งตามหาทั้งที่ฝนยังตก“อยู่ไหนเนี่ย”ยามะพีหยุดคิด จะไปที่ไหนได้ล่ะ ที่ที่น่าจะไปก็ไปหมดแล้ว

“~~~~~แค่ร้านสะดวกซื้อที่หน้าสถานีก็ได้ฮะ~~~~~”อยู่ๆในความเงียบประโยคนี้มันก็ลอยเข้ามา ยังไงห็ต้องลองไปดูร่างสูงก้าวขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เห็นร่างคุ้นตายืนอยู่ที่นั่นจริงๆด้วย

“ทำบ้าอะไรยูยะ!!!...คนอื่นห่วงแค่ไหนรู้มั้ย”ความเป็นห่วงตอนนี้มันกลายเป็นความโกรธซะแล้วเมื่อร่างบางไม่รู้จักคิดเลย

“ขอโทษฮะ”ยูยะเอ่ยเสียงอ่อยเห็นยามะพีในสภาพนี้ก็ต้องรู้สึกผิดเป็นธรรมดาความโกรธของร่างสูงหายไปแทบจะทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั่น

“ปิดโทรศัพท์ทำไม”ยามะพีดึงเครื่องมือสื่อสารมาดูก่อนที่จกดเปิดเครื่องแล้วส่งให้คนรักก่อนที่จะกุมมือเอาไว้แน่น กลัวจะหายไปอีก

“กลับบ้าน”ยามะพีตั้งใจจะพากลับบ้านให้เร็วที่สุดก่อนที่จะไม่สบายไปด้วยกันทั้งคู่

“ไหนๆก็มาแล้ว...ยืนตรงนี้อีก 5 นาทีนะฮะ”ยามะพีเห็นสายตาที่ส่งมา ทำไมขัดไม่ได้นะ

“ผมรักยามะพีนะฮะ”มือข้างนึงถูกมือหนากุมไว้ไม่ยอมปล่อยสาวยอีกข้างเจ้าตัวยื่นมือออกไปรับละอองน้ำฝน“อืม”ยามะพีตอบรับในลำคอ และกระชับมือนิ่มให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

“ตรงนี้เมื่อหนึ่งปีก่อน...ผทรอให้ฝนหยุดเพื่อที่จะได้เดินกลับบ้าน....รอเท่าไหร่มันก็ไม่หยุดซักทีรอมันอย่างเดียวดาย...แต่ตรงนี้เมื่อปีก่อนมันก็ทำให้ผมรู้จัก...กับคนที่ผมไม่เคยรู้จักคนนึง...เค้ายื่นร่มของเค้ามาให้ผม....ทั้งที่มันเป็นร่มที่เค้าใช้อยู่...เวลาทำให้ผมรู้ว่าเค้าเกลียดฝนมากๆเลย....ในวันนี้ผมเลยอยากจะมาขอบคุณสายฝน....ที่ทำให้ผมได้เจอคนคนนั้น...แล้วผมก็จะบอกกับสายฝนว่าผมไม่ได้รอคอยให้ฝนหยุดเพียงลำพังแล้ว”

“งั้นชั้นก็ขอบคุณสายฝนกับนายละกันรอจนกว่ามันจะหยุด”เพราะสายฝนทำให้เค้าเจอคนที่อยากปกป้องด้วยชีวิตทั้งหมด

“ไม่ต้องหรอกฮะ...กลับกันเถอะฮะ”ยามะพีไม่ชอบฝน“งั้นก็ตามใจ”อย่างนี้นี่เองถึงได้ชอบสายฝนนัก 1 ปีแล้วหรอที่เค้ามีชีวิตเพื่อปกป้องคนคนนี้

“ยูยะโทรหาคุณแม่ด้วยท่านเป็นห่วงมาก”ยามะพีรื้อของในตู้ออกมาพรางบอกร่างบางด้วย

“ฮะ” ยูยะออกไปคุยที่ระเบียงด้านนอกก่อนที่จะกลับเข้ามา

“เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย”

“แม่บอกว่ววันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน...ให้ผมค้างที่นี่ได้มั้ยฮะ”

“ชั้นคิดค่าเช่าแพงนะ...ยอมจ่ายหรือเปล่า”ยามะพียิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นใบหน้าน่ารักแดงสด

“อย่าแพงมากละกันผมจ่ายไม่ไหว”ยูยะตอบ

“งั้นชั้นเริ่มคิดเลยดีกว่า”ขายาวก้าวไปดึงร่างบางมาไว้ในออกแขน

“ตามใจสิฮะ”ร่างเล็กก้มหน้างุดเลยทีเดียว

“ชั้นจูบนะ”มือหนาเชยปลายคางมนให้ขึ้นมาสบตาก่อนที่จะประทับจูบลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อ อ้อยอิ่งอยู่ซักพัก ก่อนที่จะเข้าชิมภายในอย่างช้าๆมือหนาปลดกระดุมเสื้อสีสวยให้แยยออกจากกันแล้วถอดให้หลุดไปจากร่างขาวเนียน

“อือ...ช้าหน่อย..ฮะ...อืม”มือเล็กดันให้ออกกว้างออกไปจากตัวเล็กน้อย หายใจไม่ทันแล้ว

“โทษที...ใจร้อนไปหน่อย”ยามะพีก้มลงสูดความหอมอ่อนๆจากซอกคอขาวปากอุ่นลากผ่านไปทั่วลำคอ ทิ้งรอยรักเอาไว้ให้คนอื่นได้รู้ว่าคนคนนี้มีเจ้าของแล้ว

“ยามะฮะ....อ๊าาา...อือ”เสียงใสครางกระเส่าเมื่อยามะพีหยอกล้อกับติ่งไตที่ประดับอกอยู่

“แรงอีกนิดได้มั้ย”ยามะพีวอนขอเห็นแล้วอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งหมด

“ฮะ..อ๊าาาา”ทันทีที่ตอบรับจบร่างสูงก็ทำตามใจตัวเองแต่ระวังไม่ทำให้ร่างบางเจ็บริมฝีปากแล้วฝ่ามือไล้ไปทั่วเรือนร่างอย่างไม่มีที่ไหนไม่ผ่านมือ กางเกงทั้งนอกและในโดนถอดไปเมื่อไหร่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้มาอยู่ที่เตียงแล้ว มาได้อย่างไรก็ไม่ทราบรู้เพียงแต่ว่าการเล้าโลมนี้มันทำให้สมองขาวโลพนไปหมดเลย

“อ๊ะ....ยามะพีฮะ”ร่าบางหดหน้าขาเข้าหากันเมื่อความอุ่นชื้นเข้าครอบครองส่วนไวต่อสัมผัสนั่นแล้วเมื่อกี้มันยังอยู๋ที่อกเค้าอยู๋เลยไม่ใช่หรือไร

“ตื่นเต้นหรือไง....ไม่ต้องกลัว”ลิ้นร้อนลากผ่านจากปลายไปหาโคน เสียงครางหวานหูดังไม่ขาดสาย

“ยามะพีฮะ....ผมจะไม่ไหวแล้วฮะ....อ๊า....อื้อ....อ๊าาา”ยูยะครางไม่ได้ศัพท์เมื่อปากหนาครองครองส่วนนั้นเข้าไปทั้งหมด แล้วยังขยับเข้าออกด้วยความเร็วไม่น้อยมือเล็กจิกไปที่กลุ่มผมหนา เพราะอารมณ์ที่เก็บไว้ไม่อยู่

“อาาาาาา...อื้อ...เจ็บฮะ”ยูยะร้องประท้วงเมื่อนิ้วยาวสอดเข้ามาในช่องทางด้านหลังแต่ยามะพีก็ไม่ได้ล่ะออกมาตอบคำถาม กลับจะชักนำให้ร่างข้างใต้เข้าใกล้ความสุขมากยิ่งขึ้นทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ในจังหวะเดียวกัน

“อ๊าาาาา...อือ”ยูยะปลดปล่อยทั้งหมดออกมา หลังจากที่ยามะพีละริมฝีปากออกมาร่างบางนอนนหอบเล็กน้อยก่อนจะหลบสายตาคมที่จ้องไม่วางตา

“ยูยะจำเอาไว้ชั้นรักนาย”ยามะพีไม่ได้พูดคำนี้บ่อยนักเพราะคิดว่ามันพร่ำเพรื่อ แต่ก็แสดงออกให้เห็นว่ารักอยู่ตลอดเวลา ให้ร่างเล็กได้รับรู้

“ผมก็รักยามะพี...อืม”ปากหนาประกบลงมาปิดปากบางเอาไว้ก่อนที่จะค่อยๆสอดใส่ส่วนนั้นเข้าไปช้า โดยมาน้ำรักของเจ้าตัวช่วยเป็นน้ำล่อลื่นอย่างดีทีเดียว

“อย่าเกร็งยูยะ...อ๊า..ดีมาก...ไปพร้อมกันนะ”มือหนาสัมผัสให้ส่วนอ่อนไหวของร่างข้างล่างตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง

“อ๊าอาาาา....อื้อ....อาาา”“ยูยะ...อืม...อ๊ะ”ยามะพีเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ถี่กระชั้นมาขึ้น

“ยามะฮะ...แรงอีกฮะ”ร่างเล็กทนไม่ไหวถึงกับต้องร้องของเพราะอารมณ์ถูกฉุดไปไกลกว่า ซะแล้ว

“ได้...ยูยะ..อ๊าาาา...อาาา”

“อ๊าอ๊าอาาา...ยามะพี”ทั้งสองร่างปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน ต่างเหนื่อยหอบด้วยกันทั้งคู่ร่างสูงถอนตัวออกช้าๆ แล้วนอนลงที่ข้างๆ คนตัวเล็กโชกเหงื่อไปทั้งตัวนิ้วเรียวยาวเก็บปอยผมให้ทัดหูเรียบร้อย

“ค่าเช้าแค่นี้ไม่พอหรอกนะ...ยูยะ”

“ขอพักก่อนนะฮะ”“ได้แต่อย่านานละกัน”ยามะพีจูบไปที่แก้มใสเบาๆร่างบางจะโดนเก็บค่าเช่าแพงแค่ไหน ต้องขึ้นอยู่กับยามะพีเสียแล้วล่ะ

THE END

ฟิคเรื่องนี้ for someone จริงๆ หวังว่า คงเข้ามาอ่านนะคะ

อย่าลืมนะคะ เม้นค่ะเม้น5555