AkaMi

Fiction///////////---  The magic---//////////

Actor: JinXKazuya   UxP

By AkaMi

Part 6

“คาซึยะไปเปลี่ยนชุดนี้หน่อยสิ”จินส่งเสื้อผ้าให้ร่างบาง

คามทำหน้าสงสัย จนจินต้องตอบ

“จะได้ถ่ายรูปไงล่ะ...ไปเปลี่ยนมาชั้นรอที่สตูดิโอนะ”

“ฮะ”มือเล็กรับชุดก่อนที่จะวิ่งไปเปลี่ยนในห้องน้ำ แล้วตามจินไปที่สตูดิโอ

ชุดคล้ายกับที่จินให้เค้าใส่วันแรก แต่ต่างกันตรงที่ว่านี่มันเป็นสีดำสนิทเท่านั้นเอง

“มาแล้วฮะคุณจิน”คาเมะเดินเข้ามาที่หน้าฉากสีขาวที่จินเซ็ทเอาไว้พร้อมแล้ว

“ทำตัวตามสบายเลย ชั้นจะเป็นคนจัดการที่เหลือเอง”จิน ถือกล้องไว้ในมือเตรียมพร้อม

“คร้าบบบบ”คาเมะยิ้มให้กับกล้องจินเหมือนเดิม ท่าทางต่างก็เหมือนเดิมทั้งสิ้น

“พอแล้วล่ะ”จินบอกเมื่อ ถ่ายรูปร่างบางนี่มากไปพอแล้ว

“หิวแล้วฮะ”คาเมะบอกเสียงอ่อยอยู่ๆก็หิวขึ้นมาเลย

“ชั้นลืมไปข้าวเช้านายก็ยังไม่ได้กินเลยสินะ”จินมองนาฬิกานี่ก็เกือบจะบ่ายสองเสียแล้ว

“อยากกินอะไรล่ะ”จินถาม

“อยากิน...อือ....อะไรดีล่ะฮะ..ตามใจคุณจินล่ะฮะอะไรก็ได้”

“งั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ”จินเก็บกล้องเรียบร้อยก่อนที่จะไปจัดการเรื่องอาหาร

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

“ติ้งหน่องๆๆ”เสียงอ๊อดที่หน้าประตู ทำให้ร่างบางที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำและกำลังจะเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

ต้องชะงักก่อนที่จะเปลี่ยนทิศทางเดินไปที่ประตู

“หยุดคาซึยะ!!!”เสียงจินตะโกนทำเอาคาเมะต้องสะดุ้งแล้วหันไปมองอย่างไม่เข้าใจ

“ไปรอที่ห้องครัวไปเดี๋ยวชั้นเปิดเอง”คาเมะพยักหน้าน้อยๆก่อนที่จะทำตามที่จินบอก

ทั้งๆที่ก็สงสัย อีกแค่ก้าวเดียวเค้าก็จะเปิดประตูแล้ว ทำไมจินต้องตกใจขนาดนั้น

“เฮ้ย”เสียงจินถอนหายใจ ตอนที่เดินเข้ามาในห้องครัวทำให้คาเมะมองหน้าจินอย่างสงสัย

จินนี่มีอะไรแปลกๆเยอะนะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

“วันนี้กินพิซซ่านะ”จินวางกล่องพิซซ่าและอาหารอีกสองสามอย่างที่สั่งได้จากร้านพิซซ่าลงบนโต๊ะ

“เมื่อกี้คนส่งพิซซ่าหรอฮะ”คาเมะหมายถึงเสียงอ๊อดเมื่อครู่

“อืม..”

“แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่ให้ผมเปิดล่ะฮะ”ก็แค่คนส่งพิซซ่า คิดว่าจะเป็นแขกของจินซะอีก

“ชั้นมีเหตุผลของชั้น..รีบกินเถอะเดี๋ยวมันจะไม่ร้อน”

“....”คาเมะจ้องหน้าจิน ไม่เข้าใจจริงๆ มันคาใจอ่ะ

“คาซึยะ...หิวก็กินซะ...ก่อนที่ชั้นจะเอามันไปทิ้ง”จินไม่อยากจะหงุดหงิดใส่หรอกนะ แต่ไม่รู้มันจะพูดยังไง

เพราะมันอาจจะดูไร้สาระ สำหรับคนอื่น แต่เมื่อเป็นตากล้องอย่างอาคานิชิจินแล้ว

 มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายกันเลยทีเดียว ถ้าผิดกฏข้อนี้ไปอย่าหวังว่าจินจะยอมทำงานนี้ต่อเลย

มือเล็กหยิบมันใส่จาน เพียงชิ้นเดียวก่อนที่จะเดินออกไป กินที่อื่น

“เฮ้ย...เด็กไปมั้ยเนี่ย”จินไม่ได้สนใจจะง้อ นั่งทานของตัวเองต่อไปจนเสร็จ

“คาซึยะ”จินเรียกหาเมื่อเดินทั่วบ้านแล้วไม่เจอหายไปไหนนะ

“ฮิโระอ่ะ...ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย”เสียงหวานๆ ที่จินหาอยู่ดังออกมาให้ได้ยินจากระเบียงหน้าห้อง

ตาคมจ้องมองร่างบางที่เดินไปเดินมา แล้วเหลือบไปเห็นจานพิซซ่า พิซซ่าเพียงชิ้นเดียวนั้นยังอยู่เกือบครบทั้งชิ้น

“ไม่คุยด้วยแล้ว...เดี๋ยวไว้จะโทรไปใหม่...บะบายนะ”

คาเมะพับโทรศัพท์เก็บพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนหน้าหวาน

และมันก็หุบลงเมื่อหันมาเจอร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าห้อง

“ทำไมไม่กินให้หมด”

“ผมก็มีเหตุผลของผม...คุณจินไม่ต้องรู้หรอก”คาเมะย้อนกลับประโยคเดียวกับที่จินเคยพูดกับเค้า

“อย่ายอกย้อนคาซึยะ...ชั้นไม่ชอบ”จินพูดเสียงดุ

“ผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน”คาเมะเดินถือจานไว้ข้างหนึ่งก่อนที่อีกข้างจะผลักจินออกให้พ้นทางเดินที่มีเพียงเล็กน้อย

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นถ้ากินมันไม่หมดคาซึยะ”กินมันน้อยเกินไปแล้วนะ

“ไม่กิน...ผมไม่กินแล้ว...ปล่อยผม”มือเล็กออกแรงจะให้จินปล่อย

“คาซึยะ...จะทำตามที่บอกดีๆหรือว่าจะให้ใช้กำลัง”จินพูดเสียงดุเหมือนกับแววตาที่จ้องมอง

“คุณจิน...คุณไม่มีสิทธิที่จะบังคับผมแบบนี้นะ..ผมจะไม่กินมันก็เรื่องของผม”

คุณจินดุ นี่คือสิ่งเดียวที่คาเมะคิดอยู่ในใจตอนนี้

“คาซึยะ...ชั้นจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายกินมันซะ”

“ผมก็จะบอกเหมือนกันว่าผมไม่กิน”มือที่ถืออยู่คว่ำจานลง

พิซซ่าที่อยู่ในนั้นเลยลงไปกองอยู่กับพื้นตามแรงโน้มถ่วง ทันที

“ดื้อ...อย่าทำตัวเด็กเกินไปนัก...มันน่ารำคาญ”

จินก้มลงไปพูดกับร่างบางชิดใบหูเน้นย้ำให้ชัดว่าคำที่พูดจริงจังแค่ไหน

ก่อนที่จะปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ  แล้วเดินจากไป ประตูปิดลงพร้อมกับร่างบางที่ลงไปกองอยู่กับพื้น

ไม่เข้าใจตัวเองว่า  เอาความกล้าที่จะเถียงกับจินเมื่อครู่มาจากไหนแล้ว ทั้งๆที่เค้ากลัวจินจะตาย

คุณจินรำคาญเค้าจริงๆหรอ มานึกตอนนี้มันก็สายเกินไปเสียแล้วล่ะ

ในเมื่อคุณจินก็พูดแบบนั้น เหมือนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ

ไม่นานน้ำตาก็ไหลออกมา จากตาสวยที่ยังมีอาการบวมช้ำอยู่น้อยๆ

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

“ไอ่ยูเป็นอะไร...ไม่มีที่ไปหรือไงถึงมานั่งอู้อยู่ที่นี่ห้ะ”ทักกี้ตบไปที่บ่า กว้างของยูอิจิเบาๆ

“ก็มันไม่มีอะไรทำหนิ...เบื่อจะตายอยู่แล้ว”

“แล้วไม่ไปตาน้องปลาทองของแกล่ะ”

“เค้ายอมให้ตามที่ไหนกันล่ะถ้า ...ยอมก็ดีน่ะสิวันนี้บุกไปถึงบ้านยังไล่กันได้ง่ายๆเลย”

“หน่าเค้าก็เป็นของเค้าอย่างงี้ล่ะ...เห็นยอมคนอยู่คนเดียวล่ะ..ทั้งอ้อนทั้งเอาใจ”

“ใคร???”ยูอิจิหันควับกลับมามองทันที

“ไม่บอกหรอก...ไปตามสืบกันเองเรื่องนั้ชั้นพูดไปก็ไม่ดี”

“อย่าทำให้อยากรู้แล้วจากไปสิ”

“ไม่บอก......อยากรู้ก็ไปสือเสาะหาเอาเอง..ชั้นมีงานต้องทำต่อ”

“ทักกี้...บอกเถอะ”

“ไปไกลๆไป จะทำงาน”

ไม่อย่าจะทำยังไง ทักกี้ก็ไม่พูดเรื่องนั้นอีกว่าคนที่ยูอิจิ อยากรู้ใจจะขาดจะเป็นใคร

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

“อ้าวจิน..มานานแล้วหรอฮะ”ยามะพีออกมาจากห้องนอนถามเมื่อเห็นจินนั่งอยุ่ที่ห้องนั่งเล่น

“ไม่นานหรอก”

“เมื่อเช้าไม่น่ากลับไปเลย...มาอีกทีจนได้”ร่างโปร่งนั่ง อ้อนจินอยู่ข้างๆ คลอเคลียไม่ห่าง

“น่ารำคาญจะแย่...เด็กนั่นน่ะ”

“โธ่จิน...ใจเย็นๆสิฮะ...เค้าก็ยังเด็กหนิ...อย่าไปดุมากเลย”ยามะพีเห็นใจเหมือนกันนะ

โดนจินหงุดหงิดใส่ไม่ใช่เรื่องดีเลยซักนิด

“แต่มันเกินไป”มันน่านัก คุยโทรศัพท์ได้น่าระรื่น แต่มาเจอเค้ากับยอกย้อน จนน่ารำคาญ

“อย่างน้อยค้าก้น่ารักถูกใจจินไม่ใช่หรอ” ใช่ว่ายามะพีจะดูไม่ออก ว่าจินพอใจเด็กนั่นแค่ไหน

“ก็นิดหน่อยล่ะ...แต่ไม่มีทางเท่านายแน่นอน”จินจูบลงทิ่ริมฝีปากอิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว

“ถ้าเป็นอย่างที่จินพูด...จูบผมอย่าคิดว่าเป็นเค้าสิฮะ”ยามะพีผละออกแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่ด้วย

“ถึงผมจะเป็นคู่นอนของจินก็ใช่ว่าจะเป็นตัวแทนใครนะฮะ”ยามะพีบอกกับจินแต่ไม่ได้มีอารมณ์โมโหเลย

กลับพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ก็จูบของจินมันต่างออกไปหน่ะสิมันเหมือนกับสอนให้เด็กจูบมากกว่า

“ชั้นไม่ได้ตั้งใจ..ยามะจัง”

“ไม่เป็นไรฮะ..ผมก็ไม่ได้โกรธอะไร...วันนี้จินกลับไปดีกว่า”

“ไล่หรอไง..แค่ทำให้ไม่พอใจแค่นี้”จินถามยิ้มๆไมได้จริงจัง

“ฮะไล่...ผมทำให้จินไม่ไหวแล้วนะฮะ..ยังปวดเอวอยู่เลย...กลับไปเถอะฮะ”

“โธ่ชั้นเสียใจแย่เลยอุตส่าห์มาหา”

“กลับไปเถอะฮะจิน...เดี๋ยวเค้าจะตกใจแย่นะฮะ...โดนจินดุใส่แล้วยังโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวอีก”

“ก็ได้ไว่ชั้นจะมาใหม่”จินจูบแก้มเนียนเบาๆก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

“เฮ้ย...ไม่เคยรู้เลยสินะ” คงจะดีแล้วล่ะ ไม่ต้องรู้ เค้าจะเก็บมันไว้อย่างนี้

คนเดียวตลอดไป ถ้าปัญหามันมากนัก เก็บไว้ในใจคนเดียวคงจะดีกว่า ดีกว่าที่จะไม่เหลืออะไรเลย

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

ร่างสูงของจินเปดกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง...ฟ้ามันก็มืดแล้ว แถมยังไม่มีแสงสว่างจากไฟในห้องอีก

ไม่รู้ว่าหนีกลับบ้านไปหรือยังนะเนี่ย ถ้ากลับบ้านไปจินเองจะไปตามมั้ย?

จินเปิดไปให้สว่างพรึบขึ้นทั้งห้อง แต่ร่างบางไม่ได้อยู่ตรงนี้

จินเดินเข้าไปที่ห้องนอน แล้วก็ต้องตกใจเมื่อร่างบางยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหน

แต่เหมือนร่างบางนี่จะหมดสติไปแล้ว พื้นเย็นขนาดนี้ จะไม่สบายหรือเปล่า ลืมความหงุดหงิดไปหมดสิ้น

“คาซึยะๆ”จินตบแก้มใสเบาๆให้รู้สึกตัวแต่ก็ไมได้ผล จินตัดสินใจอุ้มร่างบางไปนอนบนเตียง

แล้วจัดแจงหายามาป้อน แต่ป้อนถึงสองครั้งแล้วร่างบางที่หมดสติก็ยังไม่ยอมกลืนมันลงไปซักที

“คาซึยะ”จินเรียกเสียงแผ่ว

ชั่ววินาทีจินตัดสินใจที่จะป้อนยาให้ด้วยปากของตัวเอง

จินนำยาเข้าไปในปาก ดื่มน้ำเล็กน้อยแล้ว ค่อยๆประกบกับปากแดง ให้ร่างเล็กค่อยๆรับยาช้าๆ

“ชอบให้ทำอย่างนี้หรือไงนะ”จินพูดทีเล่นทีจริงกับร่างบางที่ไม่ได้สติ

แล้วลุกเดินไปเอาน้ำมาเช็ดตัวให้ร่างบาง เปลี่ยนชุดให้เสร็จสรรพเลยด้วย

“ดื้อจนได้เรื่องเลย...เด็กน้อย”จินลูกผมนิ่มเบาๆ

แล้วล้มตัวนอนลงไปข้างๆ คืนนี้คงต้องดูแลเด็กนี่จนกว่าจะดีขึ้นสินะเนี่ย

จินต้องคอยลุกขึ้นมาเช็ดตัวให้ร่างบางๆทุกชั่วโมง แต่อาการก็ไม่ได้ดีขึ้นมากเท่าไหร่

ทำเอาจิน ใจหายไปเหมือนกัน กลัวว่าจะเป็นอะไรหนัก

“กินยานะคาซึยะ”จินยังคงใช้วิธีป้อนยาแบบเดิมๆ

“แค่กๆ”คาเมะสำลักน้ำที่ถูกส่งผ่านเข้ามา

ตาที่หนักอึ้งเจ้าตัวพยายามจะลืมมันขึ้นมาให้ได้

“คาซึยะเป็นยังไงบ้าง???”จินถามเมื่อร่างบางลืมตาขึ้นมามองจิน

“...”คาเมะไม่ได้ตอบอะไร กลับมองหน้าจินนิ่ง

“คาซึยะได้ยินชั้นมั้ย”จินเพิ่มระดับเสียงขึ้นอีกเล็กน้อย

“ผมไม่เป็นไร”คาเมะตอบแค่นั้นก่อนที่จะหลับตาลงไปอีกครั้ง

ปากแข็งจริงๆ เห็นอยู่ว่าตัวเองไม่ไหวขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก

แต่แค่นี้ก็ทำจินเบาใจขึ้นไปอีกเยอะเลย อย่างน้อยร่างบางก็รู้สึกตัวแล้ว

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

“คาซึยะ...ขึ้นมาทานข้าวนะ”ร่างสูงปลุก ร่างบางเบาๆ

ตาสวยลืมขึ้นน้อยๆ ปรับให้ตัวเองรับแสงได้ ก่อนที่จะลืมมามองอย่างเต็มตา

จิน ถือชามข้าวนั่งอยู่ข้างเตียง

“ลุกไหวมั้ย ชั้นช่วยนะ”จินวางชามลงก่อนที่จะช่วยให้ร่างบางนั่งพิงกับหัวเตียง

“...”

“กินข้าวต้มกุ้งนะคาซึยะ”จินตักข้าวต้มน่าทานขึ้นมาเป่าแล้วส่งให้ถึงปาก

“ผมทานเองได้ฮะ”คาเมะจ้องจิน...ไม่ดุแล้วหรือไงกัน

“ไม่เป็นไรหรอกชั้นป้อนให้”จินย้ำ

“ก็ได้ฮะ”คาเมะไม่อยากให้จินรำคาญ

“อ่ะ...อ้าปากสิ”คาเมะทำตามอย่างว่าง่าย

แต่แค่เพียงสองคำเท่านั้น ร่างบางก็ไม่รับแล้ว

“อิ่มแล้ว???”

คาเมะพยักหน้าน้อยๆ แล้วคว้าเอาแก้วน้ำมาดื่ม

“ยาด้วยเด็กน้อย”จินยื่นยาเม็ดสีขาวให้สองเม็ด

คาเมะก็ทำหน้าเมื่อย แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น คาเมะก็กินยาเม็ดนั้นเข้าไปแต่โดยดี

“พักซะ”ร่างสูงจัดให้คาเมะนอนลงให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินเอาชามไปเก็บ

ไม่นานคาเมะก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา จินเดินกลับเข้ามา นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆไม่ห่าง

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

“นาย...มีอะไรอีก”ยามะพีปิดประตูบ้านมาก็ต้องมาเจอ ยูอิจิที่ยืนยิ้มรออยู่ที่หน้าบ้าน

“ก็แค่...อยากมาเจอหน่ะจะมาชวนไปกินข้าวกลางวัน”

“ชั้นไม่ว่างไปกับนายหรอ...ชั้นต้องทำงาน”ตาบ้านี่เป็นอะไรมากหรือเปล่ามาจอแจกับเค้าเกินไปแล้วนะ

“งั้นผมไปส่งได้มั้ย...ยามะชิตะ”

“ชั้นไปเองจะสะดวกกว่า”ร่างโปร่งลงกลอนประตูก่อนที่จะเดินไปที่ลิฟต์

“หน่าให้ผมไปส่งนะ”ยูอิจิยังตามแจไม่เลิก

“ชั้นไปเองได้”

“หรือว่ามีใครมารอรับ”ยูอิจิถามไปตรงๆ

“มีมันก็เรื่องของชั้นไม่ได้เกี่ยวกับนายนากามูระ”ยามะพีเข้ามาในลิฟต์ยูอิจิก็ตามมาติดๆ

“เออคือยามาชิตะ...ผมชื่อนากามารุยูอิจิไม่ใช่นากามูระ” แค่นี้ก็ทำให้ยูอิจิรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสายตาของคนคนนี้เลย แม้แต่

น้อย

“ เอ่อ...ขอโทษที...นากามารุ...ชั้นต้องไปแล้วไม่ต้องไปส่งหรอก”ยามะพีเดินออกมาจากลิฟต์แล้วขึ้นรถของตัวเอง

แล้วขับเคลื่อนออกไป โดยไม่สนใจยูอิจิเลย

“เฮ้ยจะไปรอดมั้ยว่ะเนี่ย”

toBe Con

วันนี้อารมณ์ดีทำข้อสอบได้ 55555+++ แต่งฟิคซักหน่อยให้จิตใจแจ่มใส  (ชิวเกิน<<<เพื่อนบอก)