LOCK MY LOVE 3 part 14
posted on 16 Jul 2009 17:59 by akamiakame in Lock-my-love
{Fic}= Lock My Love {3}
JINxKame UxP JUNNOxUchi
Design By AkaMi
Part14
“นี่ของจิน ของยู ของจุนโนะ ของยามะจัง ของอุจจี้คนละชุดนะ”คาเมะยื่นถุงบรรจุรูปให้คนละถุง
“ขอบคุณนะคาเมะจัง”ยูอิจิยิ้มให้
“รูปนี้จินน่ารักจังเลยนะ”อุจจี้มองรูปที่คาเมะแอบถ่ายตอนจินหลับแล้วหัวเราะน้อยๆ
“คาเมะไปแอบถ่ายพวกเราตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยมีรูปตอนหลับทุกคนเลยนะ”ยามะพีเปิดดูมีทุกคนเลย
“ก็ตอนที่พวกนายหลับกันไง555”
“ร้ายนักนะคาซึยะ”จินดึงเอวบางมากอดไว้หลวมๆมองอย่าคาดโทษ
“ก็พวกนายน่ารักเองหนิหน่า”คาเมะแก้ตัว
“ไม่น่าแกล้งกันเลยนะคาเมะ”จุนโนะพูดแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรยิ้มซะด้วยซ้ำ
“ไปกันคาซึยะ”จินพูดเหมือนจะชวนไปข้างนอก
“วันนี้พวกนายจะไม่เรียนหรอ”
“อืม...แค่แวะเอารูปมาให้หน่ะจะไปข้างนอกกับจิน”
“แล้วคงไม่มาเลยทั้งอาทิตเพราะว่าจะต้องเตรียมเรื่องงานหมั้นเสาร์นี้ด้วย”
จินพูดอย่างกับว่าตัวเองช่วยทำงานเสียเต็มที่ซะอย่างนั้นทั้งที่ไม่เห็นจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยซักอย่างเกาะ
แกะอยู่ที่คาเมะอย่างเดียวเท่านั้น
“อืม...งั้นก็ตั้งใจล่ะงานสำคัญทั้งทีไม่ได้มีบ่อยๆ”ยูอิจิบอก ก่อนที่คาเมะและจินจะเดินออกไป
*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//
“เดี๋ยวเชิญคุณชายจินทางห้องนี้นะคะแล้วคุณหนูคาเมะทางนี้จะวัดตัวตัดชุดกันนะคะ”
จินพาคาเมะมาที่ห้องเสื้อของตระกูลเพื่อวัดตัวตัดชุดที่จะใส่ในงาน
“เดี๋ยวเจอกันคาซึยะ”จินเดินเข้าไปอีกห้องนึง
แล้วคาเมะก็ไปตามทางที่พี่สาวบอก ไม่นานคาเมะก็ออกมาแต่จินกลับนั่งรออยู่แล้ว
ที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยผ้ามากมายหลากหลายสีหลากลาย
“จิน”ร่างบางทรุดตัวนั่งลงข้างๆจิน
“มาเลือกสิจะใส่สีไหน”จินมองกองผ้าแล้วพูดอย่างเบื่อๆ อะไรไม่รู้ทำไมมันมากมายอย่างนี้
ทุกทีจะไปไหนแต่ละครั้งมีแต่คนจัดหาให้ ไม่ต้องมาเลือกเองให้เมื่อยตุ้มว่าใส่อะไรจะดูดี
แล้วนี้ยังต้องเลือกให้คนรักอีก กลัวว่าจะไม่สวยจะไม่น่ารักอีก ถ้าไม่น่ารักขึ้นมาจินคงเซ็งแย่เลย
“กลับบ้าน”พูดจบคำเดียวร่างบางก็ลุกเดินออกไปจนพนักงานกับจินต้องมอง อย่างไม่เข้าใจ
ในเมื่อ สักครู่ที่ผ่านมายังดีๆอยู่เลยแล้วนี่เป็ฯอะไรขึ้นมาอีก
คาเมะนั่งรอจินในรถที่พร้อมออกเดินทางรอเพียงจินเดินมาขึ้นรถเท่านั้นรถก็จะออกไปทันที
“เป็นอะไรไป”ทันทีที่จินปิดประตูลง คาเมะก็สั่งให้คนขับรถขับออกไปทันที
“เบื่อ”แค่นั้นที่ร่างบางตอบออกมา ทั้งยังนั่งกอดออกหน้าเบ้ไม่พอใจอะไรจินเองก็ไม่เข้าใจ
“งอนหรือเปล่า”
“งอนหรอ...เรื่องอะไรล่ะ”คาเมะถามกลับเสียงเรียบ
“....”จินไม่รู้จริงๆเลยไม่ตอบดีกว่า
“เหอะ”คาเมะมองออกไปนอกหน้าต่างไม่สนใจจินอีกเลย
ไม่พอใจก็ไม่ต้องหมั้นไม่ต้องแต่งกันแล้ว จะไม่ให้คาเมะโมโหหรือโกรธได้ยังไง
ในเมื่อจินทำท่าหน้าเบื่อกับการที่ต้องมานั่งเลือกชุดเลือกผ้าที่จะมาใส่ในงานหมั้นของเค้าสองคน
ถ้าเบื่อก็ยกเลิกไปให้หมดเลย ไม่ต้องจัดมันขึ้นมาให้เหนื่อยหรอก
รถหรูจอดที่เทอเรซหน้าบ้านคาเมนาชิ ทันทีที่รถจอดสนิทร่างบางก็ก้าวลงไม่สนใจจินเหมือนเดิม
“คาเมะจัง”คุณนายอาคานิชิที่มานั่งคุยกับคุณนายคาเมนาชิ เรียกเสียงหวาน
แต่อารมณ์ร่างบางตอนนี้อยากที่จะปั้นยิ้มเลย ทำได้แต่หน้านิ่งๆ
“เป็นอะไรไปลูกไม่ทักทายแม่เลยหรอจ้ะ”
“อารมณ์เสียนิดหน่อยครับ...ขอตัวก่อน”คาเมะก้าวขึ้นบันไดไป รู้ว่าเสียมารยาทมากก็เถอะ
แต่มัน เก็บไม่ไหวแล้วจริงๆจนแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ ตั้งแต่ที่ร้านตัดชุดที่จินแสดงท่าหน้าเบื่อ
คาเมะก็แทบน้ำตาร่วงแล้ว ช่วยให้ความสำคัญหน่อยได้มั้ย
“ฮึก...จินบ้า...นิสัยแย่ที่สุดเลย”ใบหน้าหวานซุกลงกับอกของมิกกี้เมาส์ตัวโต
“....เบื่อก็บอกมาสิ..ฮึก..ฮื่อ..เบื่อไม่ต้องจัดมันแล้วไอ่งานบ้าๆเนี่ย”คาเมะก็ได้แต่ร้องไห้ไปบ่นไปกับอกของเจ้าหนู
กางเกงแดง ทำไมจินไม่มาง้อล่ะ ไม่มาง้อเหมือนทุกที
เบื่อกันจริงๆแล้วใช่มั้ย รู้หรือเปล่าที่ไม่ได้ตามมาเพราะโดนคุณแม่สวดจนหูชานั่งฟังอยู่ข้างล่าง
จนคุณนายคาเมนาชิ จะมาตามลูกชายลงไปเคลียให้รู้เรื่องว่าเป็นอะไร
แต่คุณนายอาคานิชิก็ห้ามแถมโทษต่างๆนานาว่าจินต้องเป็นต้นเหตุแน่ๆ
“จินบอกแม่มาไปทำอะไรคาเมะจัง”คุณแม่เริ่มคาดคั้นอย่างหนัก
“ไม่รู้สิครับอยู่ๆก็เดินออกมาจากร้านยังไม่ได้เลือกผ้าที่จะตัดเลย”
“อะไรนะยังไม่ได้เลือกผ้าที่จะตัดแล้วแกออกมาทำไม...งานมันอีกไม่นานแล้วนำอ่เจ้าลูกบ้า
ถ้าไม่ทันขึ้นมาก็ไม่ต้องใส่ละกันไม่ต้องจัดไปเลยดีมั้ย”คุณนายว่าลูกชาย
“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ยังไงก็ห้องเสื้อของเราเองเร่งยังไงก็ต้องทันอยู่แล้วอย่าไปดุจินเลยนะ”
คุณนายคาเมนาชิเห็นว่าที่ลูกเขยสุดที่รักโดนดุก็ นั่งแทบไม่ติด
“ไม่ได้ทำไมไม่รับผิดชอบเลยนะจิน”
“น่าเบื่อจะตาย...ผมไม่ใช่ผู้หญิงหรอกนะที่จะมานั่งเลือกผ้า...นั่งดูแบบนะครับ”จินบอก
แต่มันก็จริงหนิ ผู้ชายที่ไหนจะชอบกัน
“ถ้าเบื่อก็ไม่ต้องแต่งมันแล้ว...ชั้นจะขึ้นไปหาคาเมะนะ”คุณนายอาคานิชิเดินขึ้นไปที่ห้องของว่าที่ลูกสะใภ้ คนสวย
ซักเจ้าลูกชายตัวดีไม่ได้อะไรมาหลอกถามดีกว่า
“คาเมะจังเปิดประตูให้แม่ได้มั้ยลูก”คุณนายอาคานิชิเคาะประตู
“ผมอยากพักฮะวันนี้ปวดหัว...ให้ผมนอนนะฮะ”คาเมะตอบ ม่ำด้ปวดอะไรมากหรอกเพิ่งเริ่มปวดเมื่อครู่คิดว่าแค่พัก
คงหาย ถ้าเข้ามาตอนนี้ต้องรู้แน่ๆเลยว่าร้องไห้
“เป็นอะไรมาหรือเปล่าลูกแม่เรียกหมอเอามั้ย”นางอาคานิชิตกใจใหญ่
“ไม่ต้องฮะ..ผมนอนนะฮะ”
เท่านั้นคนด้านนอกก็ไม่กล้ากวนแล้วละ เจ้าจินต้องก่อเรื่องแน่ๆเลย
หล่อนเดินลงไปอย่างไม่ค่อยพอใจ
“คาเมะว่าไงบ้างเธอ”คุณแม่คาเมะถาม ทั้งที่ยังนั่งปลอบจินที่โดนด่าอยู่เลย
“บอกว่าปวดหัว..จะพักผ่อน...คนของใครก็ดูแลกันเองนะ...นานะเราไปช้อปปิ้งกันเถอะ”
ว่าแล้วคุณเธอทั้งสองคนก็ออกไปช้อปตามที่บอกเมื่อครู่
ปล่อยให้จินอยู่เฝ้าบ้านแล้วก็ง้อคาเมะ
ในที่สุดจินก็เดินขึ้นมา พร้อมยาแกปวดหัว
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไปอีกจินก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจินคงรู้สึกผิดหน้าดู
“เข้าไปนะ”จินบิดประตูเข้าไป มันไม่ได้ล๊อคดังคาดก็คาเมะจะให้จินมาง้อหนิแต่ก็ไม่มาซักที
“เป็นอะไรไปนะ”จินวางยาลงที่โต๊ะหัวเตียงก่อนที่จะวัดไข้ที่หัวและลำคอ
“ไม่มีไข้หนิ”จินต้องหงุดหงิดเมื่อร่างบางนอนซุกอกคุณมิกกี้แน่นเมื่อจินจะแกะออกก็ไม่ได้
จินกลัวว่าร่างบางจะหายใจไม่สะดวก
“ปล่อยคาซึยะปล่อยนะ”จินแกะมือร่างบางออกทีละข้างในที่สุดก็สำเร็จแล้วอุ้มคุณมิกกี้ไปวางที่โซฟาที่ปลายเตียง
เพราะจินตั้งใจจะแย่งที่นอนมันแล้วล่ะแต่ต้องชะงักนิดนึง เพราะอกคุณมิกกี้เปียก จะน้ำลายก็ไม่ใช่คาเมะไม่ได้
นอนน้ำลายไหลซักหน่อย
“ร้องไห้??”จินตั้งคำถามกับตัวเองเมื่อเห็นใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตา ก็สรุปได้ทันทีว่าเค้าคิดถูก
“เพราะชั้นอีกแล้ว”จินปาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนใสเบาๆ
ทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่เป็นเพราะตัวเองอย่างแน่นอน
“เดี๋ยวไว้ตื่นแล้วจินจะมาง้อนะคนดี แต่ขอไปจัดการเรื่องงานก่อนนะ”จินจูบลงที่แก้มใสก่อนที่จะเดินออกจากห้อง
ไป
*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//
“ยูจังเย็นนี้เราไปซื้อเสื้อกันดีกว่านะจะไว้ใส่ไปงานของจินกับคาเมะ”
“อ้าว...ไหนคุณแม่บอกว่าสั่งชุดกิโมโนไว้ให้พีจังแล้วไง...จะซื้อไปอีกทำไม”
“โห่...ก็ไม่อยากใส่กิโมโนหนิหน่า...ไปซื้อเสื้อผ้ากันนะ”ยามะพีเอาหน้าหวานถูไปมากับแขนของยูอิจิ
“คุณแม่อุตส่าห์หาให้แล้วยังไงก็ต้องใส่เข้าใจมั้ย”
ยูอิจิดุ จะให้ผู้ใหญ่ที่อุตส่าห์หาให้เหนื่อยเปล่าๆได้ยังไง
“ยูอ่ะ...เวลาใส่ทำอะไรก็ลำบากไปหมดเลยนะ...เดินก็ได้แต่ก้าวเล็กๆอ่ะ”ใบหน้าหวานไม่พอใจอย่างมากเลยทีเดียว
ที่ต้องถูกจับแต่งตัวเป็นตุ๊กตา
“แต่เวลาพีจังใส่กิโมโนเหมือนตุ๊กตาเลย...น่ารักมากๆ...ยูอยากให้พีจังใส่นะ”ยูอิจิบอกโยกหัวเล็กไปมา จนคนตัวเล็ก
ต้องแกะมือออก ใบหน้าหวานยังมุ่ยไม่หาย
“นี่...แต่ถ้าจะซื้อชุดไว้ใส่ไปเที่ยวหรือใส่มาโรงเรียน...จะพาไปก็ได้นะ”
ตาโตเหลือบมองยูอิจิเล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับมาเหมือนไม่สนใจ
“ก็ได้”ร่างบางลุกเดินนำออกไปจากห้องเรียนก่อนทันที
กลัวจะหลุดหันไปยิ้มหวานหรือกระโดดกอดยูอิจิหน่ะสิ
“ดื้อจริงๆ”ยูอิจิพึมพัมก่อนที่จะเดินตามออกไป
*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//
“ไอ่จิน”จุนโนะและอุจจี้เดินเคียงกันเข้ามาในห้องเสื้อชื่อดังที่จินกำลัง อยู่ข้างใน
“อ้าว...มาก็ดีเลยมาช่วยกันเลือกหน่อย...ว่าจะเอาผ้าไหนตัดชุดให้คาซึยะดี”
“แล้วเจ้าตัวไปไหนล่ะ”อุจจี้ถาม สายตาพรางสอดส่ายหาเจ้าเพื่อนตัวเล็ก
“ไม่อยู่หรอก...เห็นบอกว่าปวดหัว...นอนอยู่ที่บ้านหน่ะ”
“เป็นอะไรมากหรือเปล่า”จุนถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่มีไข้...แค่บอกว่าปวดหัวหน่ะ...มาช่วยเลือกก่อนได้มั้ยเสร็จแล้วจะได้ไปหากัน”
“ก็ได้ๆ”ทั้งสองตอบพร้อมกัน ก่อนที่จะเข้าไปช่วยจินเลือก
เวลานานมากจนฟ้าเริ่มมืด ก็ยังไม่ได้ผ้าที่ถูกใจซักที
ของที่ให้คนรักเค้ามันต้องเป็นของที่ดีที่สุดเท่านั้นล่ะ จะด้อยกว่าใครไม่ได้ทั้งนั้น
“พวกนายจะกลับไปก่อนก็ได้นะ..ชั้นยังหาที่ถูกใจไม่ได้เลย”
“อือ...งั้นชั้นกับจุนโนะไปก่อนนะนายก็อย่าซีเรียสมากเกินไปล่ะ”
“อือขอบใจมากนะที่เป็นห่วงเดินทางดีๆล่ะ ”สองร่างพากันออกไปจากร้าน
ทิ้งให้จินเลือกผ้าต่อไปคนเดียว
*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//*//
“พีจังยูว่าแค่นี้พอก่อนดีมั้ย....มันเยอพเกินไปแล้วนะ”ยูอิจิชูถุงมากมายที่อยู่ในมือให้ร่างบางดู
“ยังเดินไม่ทั่วเลยนะยูจัง...อยากได้รองเท้าอีกซัก 2 คู่อ่ะ”
“พียูว่ามันมากเกินไปแล้วนะตรงนี้รองเท้าก็3 คู่แล้ว...กลับกันเถอะนะ”ยูอิจิพูดอย่างใจเย็น
ถ้ามันซื้อมากเกินไปก็สิ้นเปลืองเปล่า ไม่ใช่ว่างก แต่อยากให้ใช้เงินอย่างรู้คุณค่าของมันบ้างเท่านั้นเอง ว่ามันต้อง
หามาจากความลำบาก
“ยูจัง...พีจังยังอยากได้อีกนี่หน่า...อีกหน่อยก็ยังดีนะ”
“ไม่มีแต่แล้วพี เข้าใจมั้ย อยากกลับบ้านหรือว่าจะไปกินข้าวมีสองอย่างให้เลือกเท่านั้น”
“กลับบ้าน!!!”ยามะตะโกนใส่ยูอิจิอย่างไม่พอใจ วันนี้ขัดใจเค้าสองครั้งแล้วนะ
ยูอิจิ ไปส่งยามะพีที่บ้านพร้อมกับทักทายคุณแม่ที่นั่งรอลูกชายกลับบ้าน
“ทานอะไรมากันหรือยังเนี่ย”
“ยังฮะแม่...หิวมากๆเลย”ยามะพีอ้อนแม่ใหญ่ไม่สนใจยูอิจิจอมขัดใจที่หิ้วของมาส่งเลย
“ยูอิจิก็ยังไม่ได้ทานสินะ...อยู่ทานด้วยกันก่อนนะลูกแล้วค่อยกลับ”
“ไม่เป็นไรครับบ้างคนเค้าคงไม่อยากให้อยู๋ทานด้วยหรอก”ยูอิจิมองไปที่ยามะพี
“ไม่หรอกห่ายูอิจิคุง...ถือว่าอยู่ทานเป็นเพื่อนแม่ละกัน”
“ไม่เป็นไรหรอกครับผมขอตัวกลับบ้านก่อนดีกว่า”
“งั้นหรอจ้ะ...งั้นกลับบ้านดีๆนะลูก...ยามะจังไปส่งยูอิจิเค้าที่หน้าบ้านหน่อยสิลูก”
“ไม่ฮะแม่...ให้ยูนั่งรถกอล์ฟออกไปคนเดียวละกัน...ทางมันไกลฮะแม่ผมไปด้วยไม่ไหวหรอก”
ว่าจบยามะพีก็สะบัดหน้าหนี เดินเข้าห้องอาหาร ไปเลย คนอะไรขัดใจอยู่ได้
“งั้นผมกลับก่อนนะครับ”
“เดินทางดีๆนะยูอิจิคุง”
“ครับ”ยูอิจิออกจากบ้านยามะชิตะพร้อมความหนักใจที่มีมาด้วย
ต้องง้อยังไงนะถึงจะยอมดีด้วยล่ะทีนี้ดูท่าว่าจะโกรธจริงซะด้วย
TO BE Con…
รู้ตัวค่ะว่าหายไปนานมาก อย่าเพิ่งต่อว่ากัน นะคะ แล้วก็อย่าเพิ่ลืมฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ
ช่วงนี้มันช่วงสอบมิดเทอมอ่า แล้วก็สอบอะไรมากมายอีกก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมดเลย
ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ อีกเรื่องเดี๋ยวคงเสร็จวันนี้แล้วจะเอาลงให้นะคะ
อ่านให้สนุคคะแล้วเม้นด้ยนะคะ