HELPLESS NIGHT
posted on 30 Oct 2009 18:02 by akamiakame in Short-Fic
Short Fiction ------------Helpless night--------------------pair: JinxKazuyaBy aMerICa_KY
“จิน...จินอยู่ที่ไหน”เสียงหวานกรอกไปที่โทรศัพท์ อย่างหงุดหงิดเล็กน้อย
เข็มนาฬิกาเกือบจะเลยเลขสามในยามค่ำคืนแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคาเมะถึงได้หงุดหงิด
“อยู่บ้านไอ่พี”จินตอบกลับมาอยากหัวเสียก็เจ้าโทรศัพท์เนี่ย ดังจนเค้าต้องตื่นเลย แล้วยังอาการเมาค้างอีก
“ไปเที่ยวมาอีกแล้วใช่มั้ย...ทั้งๆที่พรุ่งนี้ก็มีงานแท้ๆ”คาเมะดุจิน ทำไมไม่ฟังกันบ้างนะ
“คาซึยะ...ถ้าจะโทรมาแล้วพูดใส่แบบนี้ล่ะก็ชั้นจะวางแล้วนะ”
“จิน...ฉันอยู่ที่คอนโด”ร่างบางพูดเสียงดัง คืนนี้ตั้งใจจะมาหาจินแท้ๆนั่งรอมาตั้งแต่สามทุ่มแล้วด้วย
“อืม...แล้ว??”จินถามด้วยเสียงนิ่งๆ
“แล้วหรอ...ก็ไม่มีอะไรหรอก...แค่นี้ละกันขอโทษที่รบกวน”ทั้งๆที่ตลอดอาทิตย์จินขอร้องให้เขามาค้างที่บ้านตลอด
แต่เขาหาเวลาไม่ได้ แล้วที่พอจะมีเวลาว่างก็มีแค่นี้ เขาคงผิดเองที่ไม่ได้บอกจินก่อน แล้วก็ผิดเองที่เชื่อว่าจินคิดถึงตามที่
บอกจริงๆ เพราะเค้าเองก็คิดถึงจิน เลยทำให้หลงเชื่อไปว่าจินก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“อ้าวคาเมะมาแล้วหรอ”ทัตซึยะลีดเดอร์ของวง มองร่างบางที่เดินเข้ามาผ่านกระจกซ้อมเต้น
“อืม...วันนี้มาเช้าจังเลยนะ”
“ก็ตื่นเร็วน่ะ...แล้วจินจอดรถอยู่หรอ”ทัตจังถามถึงอีกคนที่น่าจะมาพร้อมกัน
“ไม่ได้มาด้วยกันหรอก...มาเอง”คาเมะล้วงของออกจากกระเป๋ากางเกงและเสื้อเพื่อที่จะวอร์ม เตรียมซ้อมเต้น
“งั้นหรอ”
“แล้วคนอื่นยังไม่มาอีกหรอ...จะสายแล้วนะเนี่ย”คาเมะเหลืบตามองที่นาฬิกาตรงผนังด้านข้าง
“จะมากันหรือเปล่ายังไม่รู้เลย...เจ้าพวกนั้นน่ะ...ลองโทรตามสิ”
“มากันแล้วล่ะมั้ง”คาเมะได้ยินเสียงของโคคิและยูอิจิดังมาก่อนที่ตัวจะเข้ามาในห้องซะอีกแล้วก็ปิดท้ายด้วยจุนโนะ
“คาเมะ”ยูอิจิยิ้มเห่ยๆ ให้คาเมะ
“อะไรหรอ???...ทำไมมองหนั้นอย่างงั้นอ่ะ”
“เปล๊าาาา...ไอ่ยูไปวอร์มไป๊”โคคิลากเจ้าเพื่อนตัวดีไปที่มุมห้องแล้วคุยอะไรกันก็ไม่รู้
คาเมะเลยมองไปที่จุนโนะแทน มันต้องมีอะไรแน่ๆเลย
“จุนโนะมีเรื่องอะไรหรอ”
“ฉันไม่รู้หรอกคาเมะ”จุนโนะยิ้มให้แต่มันไม่ได้เหมือนทุกที แล้วจุนโนะก็แยกออกไปก่อนที่คาเมะจังรั้งตัวเอาไว้ทัน
“อย่าคิดจะถามฉันนะคาเมะเพราะชั้นก็อยู่กับนาย”
อุเอดะ ดักคอไว้ก่อนที่คาเมะจะถามอะไรเค้า ก็สีหน้าคาเมะมันบอกอย่างนั้น
คาเมะเลยคว้าโทรศัพท์มาโทรหาจิน แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสายซักที
จนอาจารย์เข้ามาแล้วจินก็ยังไม่มา คาเมะก็คอยมองออกไปที่ข้างนอกจนโดนดุซะหลายครั้ง
“คาเมนาชิคุง....มองอะไรหลายรอบแล้วนะ”
“คือ...อาคานิชิยังไม่มาเลยฮะ”คาเมะเลี่ยงที่จะเรียกชื่อ เพราะอาจารย์ไม่รู้เรื่องนี้หรอก
“รายนั้นน่ะหรอ....มาตั้งแต่เช้าๆแล้ว...อยู่ที่ห้องคุณจอนห์นี่...ป่านนี้ยังไม่ออกมาเลย”
“ห้องคุณจอนห์นี่??”
คาเมะถามย้ำว่าตัวเองหูไม่ได้ฝาดไป
“ใช่สิ...เรื่องข่าวที่ออกมาเมื่อเช้ามัน...อาจจะทำให้เสียเรื่องที่กำลังจะมีมินิอัลบั้มได้คงโดนเรียกไปดุ”
“ข่าว???...ข่าวอะไรหรอครับ”
“อาจารย์ครับ...ซ้อมต่อเถอะ...ผมอยากได้ท่าให้จบเพลงวันนี้เลย”อยู่ๆโคคิคนขยันก็ขัดขึ้นมาซะอย่างนั้น
ทำให้อาจารย์ต้องหันไปสอนเต้นต่อ แต่คาเมะก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่เดินไปที่โต๊ะ กาแฟมันมีหนังสือพิมพ์รายวันอยู่
วันนี้มันก็ต้องมีข่าวของจินแน่ๆไม่อย่างนั้นคงไม่โดนเรียกเข้าไปหรอก
“ขอโทษนะคาเมะ...ขอยืมหน่อย”อยู่ๆยูอิจิก็พุ่งมาจากไหนไม่รู้ ฉกเอาหนังสือพิมพ์ไปก่อน
“ยู...ขอให้ชั้นก่อน”คาเมะแบมือขอซึ่งๆหน้า ข่าวอะไรเขาจะต้องรู้เดี๋ยวนี้
วันนี้สองคนนี้มีพิรุธมากเกินไปแล้วนะ
“ขออ่านก่อนคาเมะ”ยูอิจิหันเดินกลับไปเลยไม่สนใจคำขอของคาเมะ
คาเมะเลยเลือกที่จะเดินไปซ้อมต่อ ไม่เป็นไรคาเมะใจเย็นๆมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้
“พักเที่ยงเลยนะ...บ่ายนี้ก็ซ้อมกันเองละกัน...อาจจารย์ต้องไปดูเด็กจูเนี่ยร์น่ะ”
“ครับ”ทุกคนตอบกันฉะฉาน เมื่อรู้ว่าอาจารย์จะไม่อยู่
“มีเรื่องอะไรปิดบังชั้นใช่มั้ย....มีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกชั้นหรือเปล่า”คาเมะมองไปที่ยูอิจิและโคคิ
“เอ่อ...โคคินายพูดสิ”ยูอิจิโบ้ยไปให้โคคิ จะให้พูดไปมันไม่ดีแน่
“ถ้าไม่พูดก็เอาให้เขาอ่านเอง”จุนโนะที่นั่งอยู่อีกฝั่งเห็นโคคิไม่พูดแน่ๆ จึงเสนอทางเลือก
หนังสือพิมพ์ถูกวางลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนให้คาเมะ
“ปิดบังเรื่องนี้เองสินะ...กะไม่ให้รับรู้เลยใช่มั้ย...ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
พวกนายหน่ะเป็นเพื่อนที่ฉันไว้ใจ...จะมีซักกี่คนกันที่รู้เรื่องของฉันกับจิน...ฉันเสียใจนะ”คาเมะมองทั้งยูอิจิแล้วโคคิด้วยแวว
ตาตัดพ้อ ต่อหน้าคนเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่คาเมะจะแสดงออกได้ว่ารักจิน
ข่าวของจินอีกแล้วข่าวกับสาวสวย ลูกครึ่งฝรั่งที่ผับที่คาเมะเองก็เคยไป
แค่เรื่องในข่าวก็เสียใจมากเกินพอแล้ว แล้วยังเรื่องเพื่อนที่ปิดบังกันอีก
“คาเมะคือพวกเราไม่ได้ตั้งใจ”
“คาเมะไปคุยกันข้างนอกมั้ย”อุเอดะชวน เมื่อเห็นท่าไม่ดีแล้ว ไม่รอให้คาเมะตอบกลับดันคาเมะออกไปเลย
“คาเมะ...ที่พวกนั้นทำอย่างนี้เพราะไม่อยากให้นายหนักใจน่ะ....เข้าใจนะ”
“แล้วทำอย่างงี้ฉันไม่หนักใจหรอไงทัตจัง...ทั้งเรื่องจินแล้วเพื่อนอีกหน่ะ”
“ใจเย็นๆหน่ะคาเมะ...ค่อยๆแก้มันไป..เรื่องจินตอนนี้คิดยังไงล่ะ”
“เสียใจ...ไม่คิดว่าจินจะทำตัวแบบนี้...ไม่สิฉันน่าจะรู้อยู่แล้วว่าจินเป็นอย่างงี้มาตั้งแต่ต้น”
“คาซึยะ”เสียงจินเรียกทำให้ คาเมะต้องหันไปมองที่ด้านหลัง
ตัวการของเรื่องทั้งหมดมายืนอยู่ตรงนี้แล้วสินะ
“ฉันเข้าไปข้างในนะ”อุเอดะอยากให้สองคนนี้ได้คุยกันเองเพื่อที่อะไรๆจะได้เข้าใจกัน
“เห็นแล้วใช่มั้ยเรื่องนั้นน่ะ”จินถามเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติ
“ไม่เห็นมั้ง”คาเมะเบือนหน้าหนี ช่วยคิดว่าเรื่องของเราเป็นเรื่องสำคัญหน่อยได้มั้ย
“คาซึยะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ..แล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรนอกจากฉันไปส่งเขาเท่านั้นเอง”
จินสวมกอดร่างบาง จากทางด้านหลัง คาเมะไม่ได้ขัดขืน เพราะคงไม่ได้ประโยชน์อะไร
“เชื่อได้แน่ใจหรอจินว่าเท่านั้น”
“โธ่คนดี...ฉันพูดจริงๆนะ”จินดันให้ร่างบางไปชิดกำแพงก่อนที่จะก้มลง จูบที่ริมฝีปากแดงนั่นเบาๆ
“ที่จินกอดจินจูบ...แล้วที่บอกว่าคิดถึงกันน่ะ มันเชื่อได้หรอจิน...ยืนยันหน่อยได้มั้ยทำให้ฉันเห็นทีเถอะว่าจินจริงจัง”
“.....”จินมองจ้องเข้าไปในตาสีน้ำตาลสวย
“ฉันต้องการอยู่เคียงข้างจิน...แม้ว่ามันจะต้องหลบซ่อนแค่ไหนก็ตาม...แต่จินช่วยยืนยันกับฉันทีว่า
สิ่งที่จินทำกับฉันมันออกมาจากใจ...ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ...ฉันไม่ใช่ของเล่นนะจิน
ไม่ใช่ของเล่นที่อยากเล่นเมื่อไหร่ก็หยิบมาเล่น….อยากทิ้งเมื่อไหร่ก็ทิ้ง....ตอนกลางคืนที่จินออกไปเที่ยวเล่นน่ะ มันเป็นคืนที่
ทรมานสำหรับชั้นมากเลยรู้มั้ย...เพราะชั้นอยากที่จะอยู่กับจิน...แต่ไม่รู้ว่าจินต้องการแบบเดียวกับชั้นหรือเปล่า “คาเมะพูด
เสียงสั่นทั้งน้ำตา คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่นั่งรอเจ้าของห้องกลับมาตั้งค่อนคืน มือหนาก็เกลี่ยมันออกให้อย่างเบามือ
“ฉันขอโทษ...นายไม่ใช่แค่ของเล่นคาซึยะ...นายเป็นคนสำคัญเป็นของมีค่าที่สุดในชีวิตฉัน...ฉันไม่ต้องการนายต้องเจ็บปวด
หรือเสียใจ...ฉันขอโทษ”
“มันกี่ครั้งกันแล้วจิน...ที่มันเกิดเรื่องแบบนี้...จินก็พูดอย่างนี้ทุกครั้ง...มันทำให้ชั้นรู้สึกว่าคำพูดของจินมันเชื่อไม่ได้”
“ฉันรู้คาซึยะ...ฉันก็ไม่สบายใจเมื่อมันมีเรื่องแบบนี้ขึ้นมานะ”
“มันไม่เพียงพอสำหรับฉันหรอกนะจิน...คำพูดแค่นี้มันไม่พอหรอ”
คาเมะพลักจินออก ให้พ้นทางก่อนที่ตัวเองจะรีบวิ่งไป ที่ลานจอดรถทันที
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ร่างบางขับรถไปเรื่อยๆ ปล่อยความคิดตัวเองให้คิดทบทวนเรื่องต่างๆที่ผ่านมา
เขาไม่เคยที่จะรู้เลยว่าฐานะที่จินมอบให้เขามาตลอดมันคือฐานะอะไรกันแน่
แล้วเขาสามารถเชื่อคำพูดของจินได้มากน้อยแค่ไหนกัน
แล้วตัวจินเองเคยเข้าใจบ้างมั้ยว่า
คำขอโทษน่ะ อาจจะแสดงความรู้สึกที่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปได้
แต่ว่าคำขอโทษไม่อาจเรียกร้องความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กลับมาทั้งหมดได้
ผิดกี่ครั้งจินก็กล่าวอ้างแต่คำนี้ จนตัวเขาเองไม่รู้สึกแล้วว่า คำคำนี้แสดงความเสียใจและรู้สึกผิดของจินออกมาเลย
และที่สำคัญคำพูดของจินเหมือนต้องการเพียงแต่ว่าให้เรื่องนี้มันผ่านๆไปเสียมากกว่าเข้ารู้สึกได้
ถึงจินจะกล่าวอ้างคำเหล่านี้มากน้อยเพียงใดแต่หากจินไม่คิดที่จะปรับปรุงตัวและเลิกทำมันคำพูดเหล่านี้ก็ไร้ความหมาย
เสียงโทรศัพท์ที่ตั้งเสียงไว้สำหรับเบอร์ของจินโดยเฉพาะ ดังขั้นหลายครั้งจนน่ารำคาญ
มือเล็กก็ไม่คิดที่จะกดรับแต่อย่างใด แต่เมื่อมันทำลายความคิดของเขาร่างบางก็ตัดสินใจปิดเครื่องทิ้งทันที
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“คาเมะยังไม่รับสายอีกหรอ”ยูอิจิถามเมื่อจินนั่งโทรมาเป็นชั่วโมงแล้ว
“ปิดเครื่องไปแล้วด้วยซ้ำ...ไม่รู้ว่าออกไปไหนเลยตอนนี้...โทรไปที่บ้านก็บอกว่าไม่ได้กลับไป”
“ฉันว่านะจิน...รอให้คาเมะเย็นกว่านี้เดี๋ยวเขาก็กลับมาเอง”
“แต่เขาไปไหนล่ะ...ไม่อยากให้อยู่ห่างสายตาเลยนะ...ทำให้เป็นห่วงได้ตลอดนายก็รู้”
“ฉันรู้นะว่านายห่วงเขาแต่นายก็ต้องให้เวลาคาเมะคิดบ้างนะ”อุเอดะบอก
“นานแค่ไหนกัน...ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ...ฉันอยากรับรู้ว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่”
คิดที่จะทิ้งเขาไปหรือเปล่า กลัวจริงๆนะ
“เมื่อคืนคาเมะยังรอนายได้ทั้งคืน...แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงทำไมนายจะรอคาเมะบ้างไม่ได้จิน”
อุเอดะบอก เมื่อเช้าที่คาเมะมาแต่เช้าคงเพราะนอนไม่หลับแน่ๆ
“แต่...”
“ฉันอยากจะเตือนเรื่องนี้นายมานานแล้วนะจิน...นายน่ะ...ออกไปเที่ยวกับคนนู้นคนนี้มากมายเป็นข่าวอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน
ทำคาเมะเสียใจมากแค่ไหน...ถ้ากลับกันล่ะคาเมะออกไปเที่ยวบ้างมีข่าวกับคนอื่นบ้าง...นายจะรู้สึกยังไง...นายลองคิดดู”
อุเอดะพูดจบทำเอาจินนิ่งไปเหมือนกันไม่ใช่เพราะโกรธที่ถูกตำหนิ แต่เป็นเพราะลองคิดตามที่เพื่อนร่วมวงพูด
ถ้าคาเมะมีข่าวออกมา เขาคงอาละวาดไม่น้อยเลยทีเดียว
“ลองคิดถึงความรู้สึกคาเมะบ้าง...อย่าเห็นแก่ตัวจิน”อุเอดะพูดจบก็เดินไปซ้อมเต้นในส่วนของตัวเองต่อ
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“กลับมาแล้วฮะ”ร่างบางเดินเข้ามาในบ้าน
“คาซึยะ”จินมารอคาเมะตั้งแต่บ่าย
“มาทำไม...ฉันยังไม่มีเรื่องที่จะพูดกับจิน”
“ให้ฉันได้พูดเถอะนะ...ฟังฉันหน่อย”
“ฉันขอถามอะไรก่อนได้ไหม...แล้วค่อยฟังที่จินพูด”
“ฉันจะตอบทุกอย่างที่นายอยากรู้คาซึยะ”จินนั่งลงกับโซฟาเหมือนเดิม
“ฉันกับจินเราเป็นอะไรกัน”คาเมะมองหน้าจินอย่างจริงจัง มองเข้าไปในแววตาที่ว่ากันว่าเป็นหน้าต่างของหัวใจ
“เป็นคนรักกัน”จินตอบ อย่างมั่นใจ
เขารักคาเมะรักมาก
“จินพูดได้เต็มปากมากเลย...แต่ฉันไม่รู้สึกเลยว่าเราเป็นคนรักกัน”คำพูดของคาเมะทำเอาจินนิ่งไปทันที
“....”จินมองคาเมะด้วยแววตาสับสน
“ฉันไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของจินเลยแม้แต่น้อย...ทั้งๆที่ฉันรักจินแต่ทำไมฉันไม่รู้สึกเลยว่าจินรักฉัน”
“ขอโทษ...ฉันขอโทษที่ทำให้นายเสียใจ...แต่ฉันพูดได้เต็มปากว่าฉันรักนาย...รักนายเพียงแค่คนเดียวคาซึยะ”
“ถ้าฉันไม่เชื่อล่ะ...จินจะทำยังไง”วินาทีนี้คำพูดของจิน เชื่อได้มากน้อยแค่ไหนเขาเองไม่รู้
“ให้ฉันพิสูจน์ยังไงก็ได้...แค่นายเชื่อฉัน...ต่อให้ยากแค่ไหนก็จะทำ”
“ถ้าฉันไม่ให้จินออกไปเที่ยว...จินจะยอมมั้ย”จินหยุดคิดอยู่ซักพัก
“ถ้าเรื่องแค่นั้นทำให้นายเชื่อว่าฉันรักนายได้ฉันก็จะทำ”
“แล้วถ้าฉันอยากให้จินอยู่กับฉันตลอดเวลาที่จินว่าง...จินจะทำไหม”
“ทำ”จินตอบออกมาทันที ไม่ว่ายังไงเขาก็อยากที่จะอยู่กับคาเมะตลอดเวลาอยู่แล้ว
เพราะถ้าเขาไม่มีคาเมะเขาต้องตายแน่ๆ
“ฉันอยากที่เคียงข้างจินตลอดเวลา...เพราะฉันรักจิน”คาเมะทิ้งตัวกอดจินแน่น ไม่ว่าจะกี่ครั้งคาเมะก็อภัยให้ได้เสมอล่ะ
“ฉันเองก็รักนาย...ถึงตอนนี้นายจะไม่เชื่อก็ตาม...แต่ฉันจะบอกนายทุกวันคาซึยะ”
“ฉัน...จะบอกจินนะว่า...คำขอโทษน่ะ อาจจะแสดงความรู้สึกที่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปได้
แต่ว่าคำขอโทษไม่อาจเรียกร้องความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กลับมาทั้งหมดได้...และเมื่อใช้มันมากๆคำคำนี้มันก็อาจจะไร้
ความหมายก็ได้นะ...เพราะตอนนี้หรือตอนไหนฉันไม่อยากให้จินพูดมันกับฉัน...เพราะฉันไม่อยากให้จินทำผิดอีก”
คาเมะยิ้มให้จิน เป็นรอยยิ้มที่สวยมาก และรอยยิ้มนี้เขาก็ยิ้มให้จินแต่เพียงผู้เดียว
THE END
ฟิคเรื่องนี้ออกแนวเพ้อค่ะ....นานมากแล้วเลยเอามาลงให้อ่านกันซักที เรื่องนี้เราลองแกการใช้คำของเราดูนะคะ
พอดีมีคนเม้นเอาไว้ว่าอยากให้เราแก้ไข เราขอแก้เรื่องนี้ละกันนะคะ เพราะว่าถ้าแก้เรื่องอื่นเนี่ยเราต้องแก้ทั้งหมด
ซึ่งมันก็เยอะมากๆๆ...แล้วไว้เราแกของเก่าเสร็จแล้วเราจะเปลี่ยนเรื่องอื่นให้เป็นภาษาที่ถูกต้องตามนะคะเพราะไม่
อยากแก้กลางเรื่องอะคะ มันจะดูไม่เหมือนกันเท่าที่ควร ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ
ปล1.มันจะมี คำว่าthank เป็นลิ้งอยู่ใต้รูปที่หัวบล๊อกนะคะ อันนั้นจะเอาไว้ตอบเม้นนะคะ จะเริ่มตั้งแต่ ลงครั้งหน้าเป็ฯคนไปนะคะ
ปล2. มันดูเพ้อเพราะตอนนี้มีเรื่องให้คิดหลายเรื่องอาจจะดูแปลกๆก็ขอโทษด้วยนะคะ
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ