AkaMi

 

 

Fiction///////////---  The magic---//////////

Actor: JinXKazuya   

Part 1

By AkaMi

 

เวทมนตร์เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ ถ้านึกถึงมันก็ต้องพูดถึงพ่อมดแม่มดในนิทาน

 

แต่บางครั้งเวทมนตร์ก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องที่นิทาน

 

แต่มันกลับอยู่ในชีวิตของเราตลอดทุกอย่าก้าวที่เราเดินผ่านมาเพียงแต่ว่าเราไม่รู้ตัวเท่านั้น

 

บางครั้งเวทมนตร์ที่เกิดขึ้นก็ไม่ใช่เวทมนตร์ที่เป็นเรื่องเหมือนในนิยายแฟนตาซี

 

แต่มันเป็นเพียงการกระทำ ที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปภายในเวลาไม่นาน

 

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

บริษัท J audition

 

“ทักกี้ฮะเมื่อไหร่ผมจะมีงานเข้ามาซักทีฮะ..หนังสือมันออกจะ2อาทิตย์ อยู่แล้ว”

 

ร่างบางหน้าสวยที่เป็นนายแบบหน้าใหม่ที่ยังไม่เป็นที่นิยมและจุดสนใจเท่าไหร่นัก

 

ทั้งๆที่หน้าหวาน สวยราวกับผู้หญิง น่าจะได้รับความนิยมไม่มากก็น้อยแท้ๆแต่ขาดอะไรไปล่ะ

 

“ก็ต้องรอก่อนล่ะคาเมะจัง..มันก็แค่2อาทิตย์เอง”ทักกี้บอก พร้อมกับจ้องที่หน้าจอคอมไปด้วย

 

“แต่มันก็ยังไม่มีใครติดต่อมาเลยใช่มั้ยล่ะ”หน้าสวยมู่ทันที

 

“ทักกี้ฮะ..ยามะจังมาครับ”เสียงสดใจของซึบะจังที่ส่งมาทางเทเลคอมทำเอาทักกี้อดยิ้มไม่ได้

 

 

เห็นคาเมะจังตอนนี้แล้วนึกถึงยามะจังตอนนั้นเหมือนกันล่ะมานั่งหน้าหงิกอย่างนี้เหมือนกันเลย

 

“ให้เข้ามาซิ”ทักกี้ตอบ

 

“ยามะจังนี่ใช่ยามะพีหรือเปล่าฮะ”ได้ข่าวเหมือนว่าตอนนี้จะได้เล่นละครเลย

 

“อืม”ทักกี้ตอบในลำคอพร้อมกับร่างโปร่งที่เดินเข้ามาอย่างสง่างาม

 

“สวัสดีฮะ..พี่กี้..มีแขกหรอครับ”ยามะพีมองไปที่ร่างที่นั่งอยู่ที่ชุดรับแขก

 

“เอ๊ะ...นี่นายแบบที่ขึ้นปกSecretไม่ใช่หรอน่ารักดีนะฮะ”ยามะพีเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

 

จนคนที่ถูกมองต้องเขยิบหนีตาโตคู่นั่นเลย

 

“ยามะจังอย่าแกล้งคาเมะจังสิ...เค้ากลัวหมดแล้ว”ทักกี้พูดติดตลก

 

“โทษทีนะ...แต่จะเป็นนายแบบที่ดีต้องไม่กลัวการที่ถูกมองเพียงแค่นี้หรอก”ร่างสวยนั่งลงข้างๆ

 

เมื่อกี้เหมือนแอบเห็นความทะเยอทะยานเล็กๆที่ซ่อนอยู่ในตาที่ไร้เดียงสานั่นเลย

 

คนแบบนี้ถ้าโอกาสมาถึงมือคงรีบความเอาไว้ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดไปแน่ๆ

 

“ฮะ”คาเมะตอบรับต้องเรียนรู้เข้าไว้

 

“แล้วมีธุระอะไรล่ะยามะ”

 

“ก็แค่แวะมาหาเฉยๆไม่มีอะไรหรอกฮะ...เดี๋ยวต้องไปทำงานแล้ว..พี่กี้คาเมะจังเค้ายังขาดเวทมนตร์นะฮะ”

 

ยามะพีบอกกับเจ้านายของตัวเอง  เวทมนตร์ที่ทำให้ ทำให้เค้าก้าวมาถึงจุดนี้ได้เวทมนตร์นั้น

 

“ยามะ..คาเมะจังยังเด็กเกินไปที่จะมีคนมาให้เวทมนตร์นะ”ทักกี้บอก

 

“พี่ทักกี้บอกว่าจะขายความไร้เดียงสาหรอฮะ...ผมว่าไม่ดังหรอกฮะ..เชื่อผมให้เค้าไปหาจินซะ”

 

“เวทมนตร์อะไรฮะ”คาเมะถามอย่างสงสัย

 

“เวทมนตร์ของวงการนี้ไงคาเมะจัง...ที่คาเมะจังยังไม่มี...อยากได้มันหรือเปล่าล่ะ”

 

ยามะพีหันไปมองดวงตาสดใสนั่นมีความทะเยอทะยานจริงๆซะด้วยล่ะ

 

“อยากฮะ”นั่นไงความทะเยอทะยานที่ว่ามันโผล่ออกมาให้เห็นแล้ว

 

“อย่าดีกว่าคาเมะจัง”ทักกี้ปรามไว้ไม่อยากให้เสียเด็ก

 

“ทักกี้ฮะ...ตอนแรกก็จะให้ผมขายความไร้เดียงสา..แต่มันก็ไปไม่รอดเหมือนกันใช่มั้ยฮะ

 

แล้วตอนนี้ผมก็มาอยู่จุดที่ผมต้องการแล้ว...แล้วทำไมพี่ไม่ส่งคาเมะจังให้ถึงจุดที่เค้าต้องการบ้างล่ะฮะ”

 

ถ้ามองย้อนกลับไปเมื่อ 1ปีก่อนเค้าก็เหมือนคาเมะจังนั่นแหละแต่เมื่อมาได้เจอคนคนนึงทำให้เค้ามาอยู่ที่จุดนี้ได้

 

ไม่เคยนึกเสียใจเลยว่าได้เสียอะไรไปกับมันบ้าง

 

“แต่..”

 

“ผมว่าลองถามคาเมะจังดูดีกว่านะฮะว่าต้องการมันหรือเปล่า”

 

“ผมอยากได้ฮะ..พาผมไปหาเค้านะครับ”

 

“ได้ซิ..แล้วชั้นจะบอกจินให้แล้วจะติดต่อไปนะ”แล้วยามะพีก็เดินออกจากห้องของทักกี้ไป

 

“คาเมะจังคิดดูให้ดีๆกว่านะว่า..จะเอาจริงๆหรอ..เมื่ออยากได้ก็ต้องยอมแลกนะ”

 

“แล้วผมต้องแลกมันกับอะไร”

 

“ครั้งแรกของนายไง”คำตอบของทักกี้ทำเอาร่างบางนิ่งไปทันที

 

“ถ้านายไม่ต้องการแล้วชั้นจะบอกยามะจังให้”ทักกี้ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา

 

“ผมต้องการฮะ”เสียงตอบอย่างมาดมั่น ทั้งที่ต้องเสียสิ่งมีค่าแต่ก็ยังต้องการมันมาเพื่อให้อยู่ที่จุดๆนั้น

 

“เหมือนยามะจังจริงๆด้วย...ตอนนั้นเค้าก็พูดแบบนี้เหมือนกัน”

 

แต่มันต่างกันตรงที่ว่าเด็กนี่จะยอมรับความเจ็บปวดแบบยามะพีได้หรือเปล่าเท่านั้น

 

เพราะครั้งแรกกับคนที่ไม่ได้รักมันย่อมต้องเป็นแผลในหัวใจเหมือนกัน

 

 

“แต่ใช่ว่าทุกคนจะได้เวทมนตร์จากจินนะ”

 

“แล้วจินเป็นใครฮะ”

 

“อาคานิชิ จิน..เป็นตากล้องที่เก่งมากคนหนึ่งเค้าสามารถดึงจุดสนใจในแบบออกมา

 

ได้อย่างชัดเจนผ่านกล้องของเค้า..ไม่ใช่ใช้ร่างกายเพื่อแลกงานนะ...แต่เพื่อแลกกับบางอย่างในตัวนาย”

 

“ดูท่าทางเค้าจะเก่งมากเลย...แล้วมันคืออะไรฮะ”

 

ฟังมานี่ตาจินอะไรเนี่ยต้องเป็นตาแก่หัวล้านแน่ๆเลยทำไงดีอ่ะเริ่มไม่อยากแล้ว

 

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

สตูดิโอ 1 ห้องแต่งตัวส่วนตัว

 

“จิน...เห็นปกหนังสือSecretหรือยังฮะ”ยามะพีที่นั่งใกล้จินจนแทบจะเกยตักกันอยู่แล้ว

 

“เห็นผ่านๆหน่ะ..มีอะไรหรือไง”จินคลอเคลียอยู่ที่แก้มใสไม่ห่าง

 

“ช่วยเด็กคนนั้นหน่อยสิ…ชั้นว่าน่าสนใจดีนะ..ลองถ่ายเค้าดูหน่อยได้มั้ย”

 

“อยู่กับชั้นคืนนี้สิ..แล้วชั้นจะถ่ายให้”จินยื่นข้อเสนอ ยามะพีเป็นนายแบบคนเดียวที่เค้ามีอะไรด้วยเป็นครั้งที่สองแล้วครั้งต่อๆ

 

มา ด้วยเพราะว่ามันก็เป็นแค่เรื่องบนเตียงสนุกด้วยกันแล้วก็จบ

 

“เสียใจฮะพรุ่งนี้ผมมีงานไม่ได้หรอก..พรุ่งนี้ผมพาเค้ามาหาละกันตอนเย็นนะฮะ”ส่งสายตาอ้อนๆไปให้จิน

 

“อย่าทำตาแบบนี้ซิไม่ไหวแล้วนะ”จินดันร่างให้นอนราบไปกับโซฟาแล้วทาบทับไว้

 

“จินฮะ...งานยังไม่เสร็จเลย..เดี่ยวมีคนเข้ามาเห็น”

 

“ไม่มีใครเข้ามาหรอก...ล็อคแล้วไม่ใช่หรอ...เดี๋ยวค่อยถ่ายต่อก็ได้ดูแล้วจะได้มีอารมณ์ไง”จินเริ่มลูบไปที่ต้นขาอ่อนเพราะชุดที่

ใส่ถ่ายวันนี้มันยั่วใช่ย่อยเลย กางเกงรัดรูปสีดำสั้นแค่คืบแล้วที่สำคัญมันไม่มีกระดุม

 

มีแค่ซิปที่เป็นตัวรั้งให้มันอยู่ที่สะโพกนั่นเท่านั้น

 

 

“งั้นครั้งเดียวนะฮะ”ยามะพีต่อรอง ไม่งั้นมีหวังไม่ได้หยุดแน่

 

“ก็ได้”ปากหนาปิดปากบางก่อนที่จะเอาอะไรมาต่อรองอีก จูบไปมือที่ว่างก็สอดเข้าไปใต้เสื้อสีขาวตัวบาง

 

สะกิดที่ปุ่มน้อยๆ จนเจ้าของมันสะดุ้งแล้วจูบตอบจินอย่างเร่าร้อน

 

“ถอดชุดก่อนฮะจินเดียวมันยับ”ดันไหล่จินออกไปนิ้วเรียวก็ปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก

 

ก่อนที่จะโยนมันทิ้งไปที่พื้นข้างๆ โดยที่สายตาก็จ้องตาคมไม่วางตา

 

ผิวสีน้ำผึ้งออกมาโชว์อยู่ตรงหน้า จินก็จูบลงไปกะจะให้เกิดรอยอ่อนๆ

 

“อ๊ะ..จินมีรอยไม่ได้นะฮะ”เจ้าของร่างห้ามไว้ก่อน

 

“ไม่เป็นรอยซักหน่อย...ยามะจังต้องขยับนะวันนี้”รู้ดีหน่าว่านายแบบจะมีริ้วรอยบนตัวไม่ได้

 

“ได้ฮะ”ตอบแบบไม่เกรงกลัวต่อสายตาคม ก่อนที่จะโน้มคอร่างสูงมาจูบเบาๆ

 

จมูกโด่งไซร้ไปตามซอกคอหอมไล่ลงมาถึงอกบาง สีน้ำผึ้งเนียนไปทั้งตัว

 

“อาาาาา..จินฮะ”เสียงครางหวานเมื่อ ลิ้นอุ่นเลียรอบๆติ่งสีชมพูนั่นจนมันแข็งชันแล้วกัดมันเบาๆ

 

“แรง..อะ..อีกฮะจิน”ร่างข้างใต้ร้องของเมื่อร่างข้างบนทำไม่ได้อย่างที่ต้องการ

 

 

“มันแค่เริ่มยามะจัง”จินละออกจากอกบางปากหนาไล้ลงมาเรื่อยๆจนถึงขอบกางเกง

ฟันคมถูกใช้รูดซิปลงมา มือหนาไม่รอช้าถอดมันออกจากสะโพกสวยพร้อมกับชั้นในตัวเล็กด้วย

 

 

จนเหลือแต่ร่างสีน้ำผึ้งที่เปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่าง เห็นส่วนอ่อนไหวที่เริ่มตื่นขึ้นมาหน่อยแล้ว

 

 

“เริ่มตื่นแล้ว”ลิ้นอุ่นชื้นสัมผัสที่ส่วนอ่อนไหวนั่นเบาๆ แล้วจินก็ละไปจูบที่ขาอ่อนด้านในไปทั่ว

 

“อ๊ะจินฮะ...อย่า..แกล้งซิ”ร่างบางดุเพราะส่วนนั้นมันตื่นตั้งแต่จินเริ่มแล้ว

 

จินที่รู้ว่าตรงไหนคือจุดอ่อนของเค้าเป็นคนสอนทุกอย่างให้เค้าเลยไม่อยากที่จะปลุกอารมณ์เค้าตั้งแต่เริ่ม

 

“ไม่แกล้งแล้วก้อได้”ปากหนาครอบของส่วนอ่อนไหวที่ขยายตัวเต็มที่

 

แล้วเริ่มขยับเข้าออกช้าๆจนเร็วขึ้น มือเล็กเข้ามากุมที่กลุ่มผมดำสนิทจิกบ้างตามแรงปรารถนาที่เกิดขึ้น

 

“อ๊าาาา..จะ..จิน..เร็วอีก”เสียงสั่นของร่างที่อยู่ด้านล่างทำให้จินต้องทำให้เร็วขึ้นอย่างที่คนตัวเล็กต้องการ

 

“จะออก..แล้วฮะ...อาาาาาา”เสียงครางครั้งสุดท้ายก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาโดยที่จินละปากออกมาแล้ว

 

เพื่อที่จะให้น้ำสีขาวขุ่นนั่นเป็นสิ่งหล่อลื่นในกิจกรรมต่อไป

 

“ตาจินแล้วละ”จินรูปซิปกางเกงลงแล้วยกร่างที่เพิ่งปลดปล่อย มานั่งคร่อมอยู่บนร่างตน

 

ปากอิ่มจูบที่ปากของจินอย่างรุนแรงเพราะมืออุ่นของจินแค้นคลึงสะโพกสวยอย่างเอาแต่ใจ

 

“อย่าแรงฮะจินเดี๋ยวสะโพกช้ำ”ดุเล่นๆเพราะตรงนั้นก็ไว้ต่อสัมผัสไม่น้อย

 

“เร็วได้แล้วหน่า”จินหอมแก้มนุ่มไปทีนึง ก่อนที่สะโพกสวยจะยกขึ้น

 

แล้วสอดใส่ส่วนนั้นของจินเข้าไปในร่างกายของตัวเองช้าๆ

 

“ดีมาก..ยามะ”จินนั่งพิงโซฟาอย่างสบายก่อนที่ร่างบางด้านบนจะเริ่มขยับสะโพก

 

ถึงมันจะไม่ได้เหมือนครั้งแรกมากเท่าไหร่แต่ความเร่าร้อนนี้ก็เป็นอย่างที่เค้าต้องการเพราะเค้าเป็นคนสอนทั้งหมดให้เอง จะ

หาใครมาถูกใจกวานี้ได้ล่ะ

 

“อ๊าาาาาาา...ยามะ...แรงอีก...อ๊ะ”จินร้องครางเพราะช่องทางนั่นมันตอดรัดเค้าแน่น

 

“ฮะ...อาาาาาาา”เสียงครางสลับกันไปมา พร้อมกันสะโพกที่ขยับถี่ขึ้น

 

“อ๊าาาาาาา”

 

ก่อนที่ของเหลวขาวขุ่นจะเข้าไปด้านในร่างโปร่ง

“น่ารักที่สุดเลย”จินหอมไปที่กระหม่อมบางที่ยังไม่ได้ถอดกายออกมา

 

 

“เหนื่อยชะมัด”ร่างบางบ่นเบาๆก่อนที่จะลุกจากตักจินทำให้รู้สึกโล่งๆที่ช่องทางนั้นแปลกๆ

แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะเมื่อของของจินออกมาแล้วทีไรก็เป็นอย่านี้ทุกที

 

 

“เซ็กซี่กว่าเดิมเยอะเลย”ตาคมมองที่ยามะพีที่ตอนนี้หัวยุ่งๆ ปากแดงเจ่อ แก้มสีชมพูระเรื่อ หอบหายใจน้อยด้วย

 

“ไม่ต้องพูดแล้วฮะจิน...ออกไปก่อนเลยเดี๋ยวมีคนสงสัยเอา..ผมจะแต่งตัวด้วย”

 

“ก็ได้รีบออกไปนะ..อยากถ่ายรูปนายจังเลย”ร่างสูงจัดการกับตัวเองก่อนที่จะเดินออกไป

อย่างงี้ให้ได้ทุกทีซิจินความสัมพันธ์ที่ไม่ได้มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง

 

“จิกตาหน่อยยามะจัง”จินสั่งพร้อมกับร่างที่ทำตามจินอย่างว่าง่าย

 

“ทำหน้าเหมือนตอนมีอะไรกับชั้นหน่อยสิ”จินกระซิบที่ข้างหูสวย

 

“ฮะ”ตอบรับจิน หมั่นไส้จินจังแต่เซ็กของจินก็ใช่ย่อยที่ไหนกัน

 

 

การทำงานเป็นไปอย่างราบรื่น จนทีมงานที่มองดูนั้นยังงง ทำไมยามะจังแสดงอารมณ์ได้ชัดขนาดนั้นนะ

หน้าตาเหมือนกับเชิญชวนคนมองให้มีอารมณ์อย่างนั้นล่ะ

 

“ทำไมยามะจังเซ็กซี่อย่างนี้นะ”ทีมงานหนุ่มมองไม่วางตา กลืนน้ำลายลงคอเป็นแถบ

 

“แล้วอย่างงี้อาคานิชิซัง..ไม่มีอารมณ์บ้างหรือไง”ทีมงานมองไปที่จินที่ระดมกดชัตเตอร์

 

“เค้ามืออาชีพหน่ะ...แยกแยะได้อยู่แล้ว”ทีมงานอีกคนตอบแต่สายตายังจ้องนายแบบไม่วางตา

 

รู้บ้างมั้ยว่าก่อนที่จะถ่ายนั้นจินปลดปล่อยไปแล้ว

 

“ขอบคุณทุกคนนะฮะ..เจอกันงานหน้าฮะ”ยามะพีบอกกับทุกคนก่อนที่จะกลับ

 

“จินอย่าลืมนะพรุ่งนี้ตอนเย็นเดี๋ยวจะพามา”

 

“อืม..แต่ถ้าไม่ถูกใจก็ไม่รู้นะ”

 

“เข้าใจแล้ว..บายจิน”แล้วร่างโปร่งก็ออกไป

 

 

เมื่อจิน เก็บกล้องที่เรียบร้อยแล้วก็กลับบ้านตัวเองเพื่อพักผ่อน

 

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

“พี่ทักกี้ฮะ...เดี๋ยวพี่กี้บอกคาเมะจังด้วยนะฮะว่าเย็นนี้ผมจะพาเค้าไปหาจินให้เค้ามารอผมที่บริษัท”

 

ยามะพีเข้าบริษัทมาบอกทักกี้เพราะเดี๋ยวเค้าต้องไปทำงาน

 

“อืม..แต่แน่ใจแล้วหรอที่จะพาเค้าไปหาไอ่จินมัน”

 

“ทำไมต้องไม่แน่ใจด้วยฮะ”

 

“ไม่มีอะไรหรอก”ทักกี้ขี้เกียจพูดยาว

 

“แล้ววันนี้คาเมะจังมีเรียนหรือไงฮะ...วันนั้นที่มาก็อยู่ที่นี่แต่เช้า”

 

“อืมมีเรียน”

 

“หรอฮะ..ผมไปก่อนนะฮะ..อย่าลืมบอกคาเมะล่ะ..เดี๋ยวจะเสียโอกาสไปง่ายๆ”

 

“รู้แล้วล่ะ..รีบๆไปเลย”ทักกี้ไล่นายแบบของตัวเองออกไป

 

“ต่อจากนี้คงเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้วสินะ”

 

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

“คาเมะ..วันนี้รีบกลับเปล่า”ฮิโรกิเพื่อนสนิทของคาเมะเดินเข้ามาถาม

 

 

“มีอะไรล่ะเดี๋ยววันนี้..ทักกี้บอกให้เข้าบริษัทหลังเรียนเสร็จ”

“คงเรื่องงานล่ะมั้งดีจังเลยอย่างนายได้ทำงานตรงนั้นคงไม่ต้อง..ลำบากแล้ว”อุจจี้พูด

 

“ชั้นว่าคงจะลำบากล่ะ...เพราะชั้นยังไม่มีงานเลย...เงินที่ได้มาตอนนั้นก็จ่ายค่าห้องค่าอะไรไปอีกตั้งเยอะเดี๋ยวยังต้องจ่ายค่าทำ

รายงานอะไรอีก...แล้วตอนนี้นายจ่ายค่าห้องหรือยังเนี่ย”คาเมะถามเพื่อนรักที่นั่งหน้าเครียด

 

“ยังเลยยังได้ไม่ถึงครึ่งเลยต้องโดนไล่ออกมาแน่นๆ”เพื่อนร่างบางนอนลงไปกับโต๊ะ

 

 

“เอางี้มั้ยนายมาอยู่ที่ห้องชั้นมันน่าจะพออยู่ได้สองคนดีมั้ย”

 

“เดี่ยวชั้นโดนไล่ออกมาแล้วชั้นจะไปพึ่งนายละกัน”

 

“อืม..ตามใจละกันนะ”คาเมะเองก็เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งตั้งแต่เกิด

 

ไม่มีพ่อแม่เหมือนกับอุจจี้...ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน..หากินเอาเองเพราะฉะนั้นงานที่ทักกี้ให้ทำถือเป็นทางเลือกหนึ่งที่เค้า

ต้องพยายามไปให้ถึงเพื่ออนาคตของตัวเค้าเอง

 

“เราไปหาอะไรกินกันดีล่ะ”คาเมะถาม

 

“อะไรก็ได้ไปเหอะหิวแล้วเหมือนกัน”ฮิโระลูบท้องเบาๆ

 

“ราเมนร้านเดิมละกัน”คาเมะและอุจจี้เดินรีบเก็บของแล้วเดินออกไปจากห้องเรียน

 

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

“สวัสดีฮะทักกี้วันนี้มีอะไรให้ผมทำหรอ”คาเมะเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าร่าเริงที่ถูกปั้นขึ้นมาเมื่อครู่

 

 

ไม่อยากให้ใครเห็นหน้าตาท่าทางหน้าสมเพชของตัวเอง ว่าแย่แค่ไหน

“วันนี้ไม่มีงานพิเศษใช่มั้ย”ทักกี้ถามร่างบาง

 

“ไม่ฮะ...มีวันศุกร์ฮะ”คาเมะตอบ

 

“งั้นหรอ...วันนี้ยามะพีจะพาไปหาจิน”

 

“จิน..เรื่องจริงหรอฮะเนี่ยแล้วทำไมมันเร็วจัง”ยังไม่ทันได้เตรียมใจอะไรเลย

 

ต้องเสียความบริสุทธิ์แล้วหรอ เค้ายังเรียนไม่จบเลยนะ

 

“จะเปลี่ยนใจก็ได้เดี๋ยวจะบอกยามะให้..เพราะรายนั้นเค้าสนิทกัน”

 

“ไม่ฮะไม่เป็นไร”ร่างบางรีบปฏิเสธทันทีเพราะเค้าต้องการงานและเงินเพื่ออนาคต

 

“งั้นไปหาซึบะจังข้างนอกให้เค้าพาไปเปลี่ยนชุดละกัน”

 

“ฮะ..ขอบคุณมาก”คาเมะเดินออกไปหาคุณเลขาข้างนอก

 

เป็นไงก็เป็นกันละกัน คาเมะจังต้องเสียตัวให้ตากล้องแก่ๆอาคานิชิหรอ

 

“นายคงไม่เสียใจที่ทำไปนะคาเมะจัง”ทักกี้มองตามร่างบางออกไป

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

“ทักกี้ฮะ...ยามะพีมารับคาเมะจังแล้วครับ..ให้คาเมะจังลงไปข้างล่างได้เลยฮะ”

 

“ขอบคุณมากซึบะสะ”ทักกี้ขอบคุณผ่านเครื่องสื่อสารที่อยู่บนโต๊ะ

 

 

“คาเมะจังลงไปได้แล้วยามะพีรออยู่ข้างล่างแล้วโชคดีนะ”

 

“ครับ..ผมไปก่อนนะฮะ”คาเมะเดินออกไปจากห้องอย่างจำใจ

 

ถึงเวลาที่เค้าจะต้องไปรับเวทมนตร์ของวงการนี้แล้วหรอ

 

พรุ่งนี้อาจจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่มีทางหวนกลับชีวิตข้างหน้า

 

คงจะสบายขึ้นโดยไม่เหนื่อยอย่างที่ผ่านมาอีกแล้วใช่มั้ย

 

To Be Con